Sérhljóðar og sund

Heilt og sælt veri fólkið (þ.e.a.s. Gillí og Lilja og hinn sem slæðist einstaka sinnum inn á síðuna)!
Það er talað um að við íslendingar séum ein ríkasta þjóð í heimi. Það getur vel passað þegar litið er á þjóðararfinn, tungumálið. Íslenskan er það alfegursta tungumál sem fyrirfinnst á jarðarkringlunni (á norðurhjara í það minnsta). Spænskan er reyndar mjög falleg líka, en ég hef aldrei verið hrifin af svona "ælu-, vælu-"málum eins og frönsku, en ítalskan finnst mér líka ansi hljómfögur. Auk þess hve íslenskan er hljómfögur og "hrein" er málfræðin ekkert svo slæm nema kannski fyrir útlendinga. Hins vegar er talað um það hve auðvelt það er að læra dönskuna. Ég er þessu ekki sammála. Um þessar mundir er ég nefnilega í hringiðu dönsku hljóðfræðinnar og setningafræðinnar. Ég hef BA-próf í báðum þessum fögum (reyndar á íslensku) og mér reynist það þrautinni þyngra að skilja hvað fram fer í tímunum. Við stelpurnar unnum t.a.m. alla helgina að verkefni sem átti einungis að taka u.þ.b. tvo tíma! Okkur var hvorki unnt að klára verkefnið né hafa það sem við þó leystum hárrétt! Taka ber fram að hópurinn samanstendur af þremur dönskum píum og tveimur íslenskum skutlum, þannig að ekki er hægt að skella skuldinni einungis á það að við höfum annað tungumál en dönsku að móðurmáli. Hér eru nefnilega reglur á reglur ofan og þó það fyrirfinnist margar undantekningar af setningarfræðireglum og hljóðfræðireglum í íslensku þá eru þær "pís of keik" miðað við þær dönsku. Ég er líka búin að komast að því að það á að innleiða sérhljóðkerfið íslenska inn í öll önnur tungumál (sérstkalega í dönskuna) það eru svona um það bil tíu útgáfur af o-i hérna, ég heyri aldrei muninn og það pirrar mig!

Að öðru skemmtilegra. Ég er að drepast úr harðsperrum! Eftir sund! Hver hefði getað trúað því að maður gæti haft svona hrikalegar harðsperrur eftir sundsprett! Gærdagurinn hófst sem sagt á því að ég tók sundsprett í lauginni sem tilheyrir háskólanum. Að sjálfsögðu synti ég eins og ég er vön, langsum yfir laugina. Eftir tvær ferðir fram og tvær til baka gekk sundlaugarvörðurinn að mér, hnippti í mig og bað mig vinsamlegast um að synda þvert yfir laugina eins og allir hinir! Já, ég hafði velt því fyrir mér hvers lags eiginlega þetta væri, ég var sú eina sem synti í rétta átt! Það kom mér ekki til hugar að ég væri sú eina sem synti í öfuga átt! Þrátt fyrir þessar ógöngur reyndist þetta svo vel að ég ákvað að endurtaka leikinn í dag (gerði líka misheppnaða tilraun til að losna við harðsperrurnar eftir gærdaginn með því að synda þær af mér, það tókst ekki betur en svo að þær mögnuðust um allan helming). Það kom því berlega í ljós að ég er í hræðilegu formi. Ég held því að málið sé bara að stinga sér til sunds þá daga sem ég sæki tíma í þeirri von um að þolið aukist og að ég komist í betra form.

Jæja, best að fara að sinna grislingunum.
Bið að heilsa í bili.

Nöfn

Mikið geta nöfn skipt mann miklu máli. Þegar ég var yngir vildi ég heita allt annað en Addý, ég var meira að segja kölluð Gauja af vinkonunum í tilraunarskyni, í svona u.þ.b. tvær vikur eða svo. Það dugði nú ekki lengur en svo, þar sem ég svaraði víst aldrei nafninu. Þegar kom svo að nafngift frumburðarins rak okkur hjónin í rogastans, þar sem við höfðum valið nöfn eftir miklar vangaveltur og umhugsun. Þegar barnið svo loksins fæddist og reyndist vera dama með dökkt hár og strípur í því, urðu þau nöfn sem við höfðum ætlað að nota ónothæf. Í gang fóru tvær langar nafnaleitarvikur og fyrir valinu varð þetta annars fína nafn Bríet Huld, enda daman fram úr hófi ákveðin frá degi eitt. Þetta reyndist þó einfaldara með seinni nafngiftina þar sem kauðinn okkar litli hefur alltaf verið svolítill Elí Berg, reyndar fannst mér nafnið Helgi líka passa við hann, kannsi vegna þess hve líkur hann var pabba sínum fyrst eftir fæðingu. Ef ég hins vegar hefði fæðst í enskumælandi landi hefði kvenmannsnafnið Grace án efa orðið fyrir valinu, nema ef eiginmaðurinn hefði verið þeim mun ákveðnari og staðfastari í þessum málum.
Í dag er ég sátt við öll nöfnin í kringum mig, ansi sátt við Addýjar nafnið, enda svolítið stjörnulegt. Ég meina: Addý Guðjóns, frekar flott ekki satt? ;) Bríet Huld (nafnið þýðir í raun hin háa huldukona) og Elí Berg (Elí þýðir víst guð og Berg er náttúrlega berg eða bjarg) eiga bæði nöfn mikilla kvenmanna og standa vel undir því að mínu mati. Nafnið Helgi er náttúrlega guðdómlega fallegt líka!

Þar til síðar...

Skattamál

Við vorum að gera skattaskýrsluna áðan, eða réttara sagt byrjuðum á henni (enn vantar gögn). Þvílík endemis vitleysa og guð minn góður hvað þetta er leiðinlegt! Ég skil ekki fólk sem starfar sem endurskoðendur (þá er ég ekki að tala um fuglafræðinga). Endurskoðendur skilja mig ábyggilega ekkert frekar en ég þá, en það er allt önnur ella.

Þessi skattamál eru nú ekkert búin að ganga neitt sérstaklega smurt. Það hófst nú á því að þegar við loksins höfðum fengið veflykilinn sendan til tengdó uppgötvuðum við okkur (aðallega mér þó) til mikillar skelfingar að ég var ekki skráð sem maki Helga. Það var bara tvennt í stöðunni, annað hvort hafði minn elskulegur eiginmaður lokkað mig til að skrifa undir skilnaðarpappírana sofandi, eða ég var hreinlega dauð. Mér fannst síðari kosturinn líklegri þar sem ég trúi í fyrsta lagi ekki slíkri óiðjan eins og að skilja við mig upp á Helga, honum dettur það vonandi aldrei í hug, auk þess sem heimilisfólkið hefur títt látið eins og það heyri ekki í mér, sem væri að sjálfsögðu eðlilegt ef ég væri farin yfir móðuna miklu. Makaleysi Helga var þó ekki það eina sem rangt var í skattaskýrslunni heldur virðist svo vera sem öll þessi plögg og pappírar sem síðustu vikur okkar sem ekta Íslendingar fóru í að fylla út og koma á rétta staði hafi glatast, því hann var þann 1. des. 2005 skráður með lögheimili í Goðatúni 7 þrátt fyrir að vera í þjóðskrá skráður í Danmörku. Frekar undarlegt allt saman. Minn elskulegur tengdafaðir ákvað þó að kippa í spotta fyrir okkur og spjallaði aðeins við þá hjá skattinum og fékk þetta leiðrétt. Þannig að í dag erum við fjölskyldan öllsömul skráð í Goðatún 7. En saman þó.

Í þessu veseni öllu saman ákvað Helgi að athuga með Póstinn og fá úr því skorið hvers vegna lítill sem enginn póstur hefði borist til umboðsmanns okkar heima. Þá kom í ljós að við vorum enn skráð í Goðatúninu hjá þeim, okkur til ómældrar gleði, enda ekki eytt neinum tíma í að koma öllum pappírum, eins og áður sagði, á rétta staði rétt áður en við komum hingað út. Ég man meira að segja eftir þessum litla snepli sem ég fyllti út uppi á einhverjum Hálsi þarna í Reykjavíkinni. Ég var léttklædd sökum hita og sólin skein, ég var á jeppanum þeirra mömmu og pabba og fyllti út einhvern gulan (að mig minnir) pinkulítinn snepil. Það er ekki að undra að gögnin týnist ef þau eru ekki stærra en sem nemur nafnspjaldi!

Jæja nóg af rausi í bili.

Glaðningur að heiman

Þá er enn einni sældarvikunni lokið. Við fengum góða gesti í síðustu viku, eins og vikuna þar á undan. Siggi Finnur og Magga Ásta komu til okkar á mánudaginn og dvöldu fram á fimmtudag. Hann Bingó okkar kom svo til okkar á laugardaginn en þorði nú ekki að staldra lengur við en í rúman sólarhring í fyrstu atrennu, hann bar reyndar fyrir sig námskeiðissókn í Kaupmannahöfn, einmitt!
Það er alveg svakalega ljúft að fá til sín vini að heiman. Alveg afskaplega notalegt. Það er heldur ekkert verra (en þó nokkur óþarfi) að gestirnir koma alveg drekkhlaðnir góðgæti eins og Íslendingar einir skapa það! Séríslenskt Cheerios og Cocoa Puffs í bland við hangikjöt og flatkökur eru oftar en ekki í farteskinu, ásamt harðfiski (munaði sem maður leyfir sér annars aldrei þegar maður sjálfur er búsettur á klakanum!), fullt af sælgæti (sem verður nú ekki til þess að maður grennist, enda ekki tilgangurinn með förinni hingað út), skyri og Mysingi fyrir dótturina. Bingó braut þetta þó upp og færði okkur nýja diskinn með Baggalút og íslenskt brennivín! Þetta er að sjálfsögðu mikil björg í bú, þar sem við erum jú fátækir námsmenn í útlöndum, ja, ég í það minnsta. Það fyndna við þetta er (ekki misskilja mig, ég er mjöööööög þakklát fyrir allar þessar góðu gjafir!) að það dettur engum í hug að banka upp á hjá manni á meðan maður býr heima og færa manni svona eins og einn Bónuspoka fullan af mat! Nei, þá þarf maður að sjá um sig sjálfur og hana nú! Reyndar uppsker maður nú einstaka sinnum matarboð og afmælisveislur, með kökum og öðru góðgæti hjá þessu sama fólki og sendir manni glaðninginn út. Svo trúlega eru sendingarnar svona einskonar sárabætur fyrir það að maður kemst ekki í boðin heima og er þar af leiðandi útundan ef fólk sendir manni ekki eitthvað ætt sem nemur því sem maður annars hefði innbyrgt í matarboðinu eða veislunni. Sniðugt!
Ég segi því bara: TAKK FYRIR MIG! Ég ætla að demba mér í Nóa-kroppið og Appólólakkrísinn. Ummm...

26

Mikið getur maður verið klikkaður. Á árunum í kringum fermingu hlakkaði ég alveg svakalega til þess að verða 26 ára. Ég veit ekki hvers vegna, en þessi tala var eitthvað svo heillandi. Ég trúði því að þá yrði ég búin að mennta mig og komin á vinnumarkaðinn, búin að stofna fjölskyldu og gæti leyft mér hvað sem er! Utanlandsferðir tvisvar, ef ekki þrisvar, á ári og sumarbústaður í kyrlátu rjóðri í fallegum dal á Íslandi. Veit ekki hvers vegna, en þetta stóðst ekki og kemur trúlega ekki til með að standast hvursu gömul sem ég verð. Ég vona þó að ég fái einhvern tímann fasta vinnu þegar ég er búin með námið, fjölskyldan er jú komin (allavega hluti hennar) en sumarbústaðurinn lætur bíða eftir sér og mér finnst ekki taka því að blæða í utanlandsferðir nema til þess að setjast að í nýju landi. Þessum framtíðardraumi mínum skorti alla almenna skynsemi og hann var alveg laus við hugsunina um þær áhyggjur og pælingar sem fullorðinsárunum fylgir. Í dag þegar ég færist óðum nær þrítugsaldrinum vildi ég hins vegar óska þess að hafa áhyggjuleysi unglingsáranna, ég vildi óska þess að maður þyrfti ekki að greiða neina reikninga og að maður hefði ekki hugmynd um fjárhagsstöðu heimilisins (þið þurfið þó ekki að fara að hafa áhyggjur af okkur, hér er allt í fína) og gæti bara eytt þeim peningum sem manni áskotnast í föt og fleira skemmtilegt. Börnunum harðneita ég þó að skila, sem og eiginmanninum.

Já, þær eru furðulegar þessar hugmyndir um fullorðinsárin sem maður hefur sem unglingur.

Tréklossar

Hvað er málið með klossa? Tréklossa. Ég hélt þeir fyndust varla orðið í dag nema þá á þeirri deild Þjóðminjasafnsins sem tileinkuð er áratugunum upp úr miðri síðustu öld og í Hollandi. Þeir eru ljótir, harðir og skýla manni ekki! Þrátt fyrir þessa ókosti klossanna og mikils úrvals góðs skófatnaðar kjósa margir "samlandar" mínir að ganga í tréklossum og það í snjó og slyddu! Í verkamannavinnu úti við og hvað eina. Þetta er mér gersamlega óskiljanlegt, enda kýs ég heldur skjólbetri skófatnað. Reyndar á ég það nú til að smegja mér í kínaskóna þegar ég er í pilsi, en það er ekki oft og þegar svo ber undir ferðast ég í bíl, ekki á hjóli. Reyndar virðast Danir ekki trúa á veturinn eins og við Íslendingar. Þeir nota hvorki húfur né vettlinga, á meðan við Frónverjar notum hvert tækifærið til að dúða okkur frá toppi til táar, við erum ekkert sérlega "cool" þegar upp er staðið.

Góða helgi gott fólk!

DANSKT foreldraráð

Það er ýmislegt sem maður lætur plata sig í! Ég var að koma heim af foreldraráðsfundi í leikskólanum hjá Bríeti Huld. Ég tek það fram að þetta er DANSKT foreldraráð með DÖNSKUMÆLANDI fólki og mér! Þegar á staðinn kom fékk ég mér að sjálfsögðu sæti meðal fundargesta, sem voru átta talsins og ég. Eins og skylda er hafði ég með mér pappír og skriffæri (enda langskólagengið letidýr sem kann bara að útbúa mig fyrir næstu kennslustund). Það voru reginmistök! Ég var gripin glóðvolg við það að draga herlegheitin upp úr töskunni og með það sama kosin ritari fundsins. Það verður gaman að sjá á þeim hinum upplitið þegar þau lesa fundargerðirnar á íslenskuskotinni dönsku. Kannski ágætt að leggja fyrir þau verkefni og athuga hvað þau skilja í okkar ástkæra ylhýra.
Já, það má því segja að ég hafi afkastað miklu eftir að Bríet Huld byrjaði í leikskólanum fyrir hálfu ári síðan, komin í foreldraráð (sem betur fer sem varamaður) og dregin í ritarastarfið á fyrsta fundi, varla skrifandi á tungumálinu! Þetta er töluvert "betra" en heima þar sem það næsta sem ég komst foreldraráðinu á Kirkjubóli var vöfflubakstur á opna húsinu þegar hún var nýbyrjuð!

Morgunstund gefur gull í mund

Ég dáist að Dönum. Þeir eru vaknaðir fyrir allar aldir og komnir á hjólin eða út að skokka. Helgi mætir í vinnuna klukkan sex á morgnana þar sem hann er núna og þangað hjólar hann þessa dagana, sem ekki væri athugavert nema fyrir þær sakir einar að vinnustaðurinn er nokkuð langt frá heimilinu, en hann er náttúrlega bara hetja, maðurinn minn. Nema hvað, að þegar hann leggur af stað tuttugu mínútur yfir fimm þá er brjáluð traffík, bæði hjól og bílar. Heima var hann á ferðinni á sama tíma og einu bílarnir sem hann mætti þá voru löggubílar og einhverjir tveir í viðbót! Og hjól? Nei, ekki á klakanum klukkan hálf sex! Hins vegar er mikil umferð seint á kvöldin heima, ólíkt því sem hér gerist, hér er allt komið í ró um tíu-ellefuleytið.
Ekki nóg með að Daninn hjóli svo snemma dags, heldur getur hann gert nærri því hvað sem er á þessum farartækjum. Ég hef mætt þó nokkrum sem reykja "undir stýri" og í gær mætti ég tveimur guttum sem komu beint af Makkaranum borðandi sinn hvorn hamborgarann! Ég á í mesta basli að halda jafnvæginu með eitt barn aftan á hjólinu og skólabækur framan á því, hvað þá að ég gæti einbeitt mér að því að innbyrgða nokkuð á ferðalaginu, annað en súrefni.
Mér reynist það þrautinni þyngra að tileinka mér þessa annars góðu siði Danans, mér er það gersamlega ómögulegt að fara á fætur fyrir klukkan sjö.

Mömmudekur

Jæja, þá eru notalegheitin búin í bili. Mamma og Andrea fóru heim í dag. Það er búið að vera ansi gott að hafa þær hérna hjá okkur. Krakkarnir eru náttúrlega sérlega hrifin af þeim og að sjálfsögðu var mikið dekrað og knúsað. Notó, notó... Ég fór nú reyndar í skólann á meðan þær voru hérna, en sleppti þó tveimur tímum, einum á mánudaginn til að geta sótt þær (reyndar kom Helgi með þessa líka hræðilegu tillögu að hann gæti sótt þær svo ég gæti klárað skólann, einmitt!) og svo einum tíma á fimmtudaginn svo hægt væri að klára nauðsynlegustu verslunina. Krakkarnir nutu heldur betur góðs af því að hafa kerlurnar því þau fengu að vera meira og minna heima alla vikuna að undanskildum stóra verslunardeginum á miðvikudaginn. Okkur þótti skynsamlegra að senda þau í daggæslu en að hafa þau með í leiðangurinn. Á fimmtudaginn fórum við svo öll sömul á Jensens Bøfhus að borða, ummm... staðurinn fær hina bestu einkunn fyrir frábæran mat. Reyndar var þjónustan ekkert sérstök hvað varðar tímasetningu borðhalds, en það er sjálfsagt okkur að kenna þar sem hluti hópsins (við komumst ekki öll í fjölskyldubílinn svo hópnum var skipt í tvennt, í fjölskyldubílinn og leigubíl) kom rúmum fjörtíu mínútum of seint á staðinn vegna óviðráðanlegra umferðartafa, sem aðallega stöfuðu af lokuðum húsasundum og einstefnugötum sem ekki eru merktar inn á hið annars góða kort af Óðinsvéum. Ökumaðurinn (ég) varð síður en svo glaður og höfðu ungir jafnt sem aldnir farþegar í bílnum áhyggjur af versnandi geðheilsu hans. Það rættist þó úr öllu og við fundum þetta fína bílastæði beint fyrir utan matsölustaðinn og fórum södd og sæl heim.
Það er svo fínt að fá svona gesti (sem reyndar eru eiginlega ekki gestir) til sín og fara með þeim í leiðangra um bæinn sem maður býr sjálfur í en gefur sér kannski ekkert alltof mikinn tíma til að skoða. Til dæmis komst ég að því að Bilka er bara ansi áhugaverð búð og það finnst þessi líka fíni Bistró-staður innst inni í sjálfri versluninni. Þetta kom í ljós eftir lengstu dvöl sögunnar í búðinni, heila fjóra tíma eða þar um bil. Það er ekki þar með sagt að þetta hafi verið langdregin ferð, alls ekki, bara róleg og fín, ekkert stress, engin læti. Eftir ferðina í Bilka fór amman fram á það að við hjónin gerðum okkur eitthvað til gamans þar sem við hefðum nú pössun, svo við drifum okkur út að borða aftur, í þetta sinn á mexíkóskan stað, og síðan í bíó þar sem við sáum þessa líka fínu mynd um Johnny Cash, Walk the Line.
Þær mæðgurnar yfirgáfu okkur svo í morgun í fylgd Tinnu, Dadda og Emelíu Agnar.
Það er óhætt að segja að það verði tómlegt í kotinu næstu daga.

Megi þið eiga góða helgi.

Landafræðileikur

Það er nú meira hvað það er margt sem skyndilega orðið mikilvægara en lestur námsbóka. Tengdafaðir minn sendi okkur hjónum ansi skemmtilegan leik um daginn, landafræðileik. Það kom berlega í ljós, það sem fyrir var svosem vitað, að ég "sökka" í landafræði, eins og maður segir á góðri íslensku.
Ég ætla að reyna að setja þetta einn, en lofa engu þar sem tölvusnilldin er mér ekki meðfædd.

Eitthvað gengur þetta illa þar sem þetta er power-point skjal, en ef einhver getur aðstoðað mig þá endilega láta vita!

Adios.

Vörugallar

Þá er það ljóst, ég er stórgölluð vara! Það er bara tímaspursmál hvenær Helgi skilar mér til föðurhúsanna. Þegar hann "tók við mér" drakk ég kaffi í miklu magni, þambaði bjórinn af krafti og fylgdist meira að segja svolítið með fótbolta. Í dag hefur hausverkur komið í veg fyrir kaffidrykkju, gómfyllubólga aftrað bjórþambi og allir fótboltaguttarnir sem ég þekki nöfnin á eru komnir á ellilaun, nema að sjálfsögðu David Beckham, sem ég hef aldrei haldið neitt sérstaklega upp á, hann er alltof metrosexual, eða hvað það nú heitir aftur. Ég get ekki heillast af manni sem ber bæði meira og töluvert dýrara glingur en ég! Reyndar hefur Helgi minn aðeins verið að minna mig á þessa áðurnefndu "kosti" mína, enda fylgist hann með boltasparki, sötrar ölinn og kaffið rennur í stríðum straumum ofan í hann. Ég er sem sagt ekki sú sama og hann kynntist og giftist. Ástæðuna fyrir breytingunum á mér og minni líkamsstarfssemi má samt í raun rekja beint til sjálfs eiginmanns míns! Því breytinganna varð fyrst vart eftir að ég hafði gengið með börnin tvö. Ég vil segja þetta ansi góð skipti, börn í staðinn fyrir kaffi og bjór! Enn hef ég þó te og léttvín. Ætli þetta sé ekki bara þroskamerki, te er eitthvað svo dannaðra en kaffi, allar fínu frúrnar drekka te, og er bjór ekki bara fyrir láglaunastéttir? ;) Hehe...
Góða helgi félagar!

Áskorun

Þá fæ ég loksins að taka þátt í einhverjum af þessum leikjum sem eru í gangi hérna á netinu. Katla pjatla skoraði á mig.

4 störf sem ég hef unnið um ævina:
Afgreiðsla í kjötborði Nóatúns, ásamt öðru, í heil 8 ár og það fyrir tvítugt!
Skrifstofumaður á Fangelsismálastofnun Íslands.
Skrifstofumaður í Ferskum kjúklingum.
Aðstoðarmaður talmeinafræðinga á Grensásdeildinni í alltof stuttan tíma (varla hægt að telja með en geri það samt!).

4 bíómyndir sem ég get horft á aftur og aftur:
Sense and sensebility.
Sound of Music.
Durty dansing.
Grease.

4 staðir sem ég hef búið á:
Vestmannaeyjar.
Breiðholt.
Mosfellsbær.
Garðabær.

4 sjónvarpsþættir sem mér líkar:
Friends.
Despireit hásvæfs.
The 70's show.
CSI.

4 staðir sem ég hef heimsótt í fríum:
Hraunholt, nokkrum sinnum ;)
Svíþjóð.
Spánn.
Vestmannaeyjar.

4 síður sem ég skoða daglega (að undanskildum bloggsíðum):
SDU-síðan mín.
Heimasíða barnanna, að sjálfsögðu.
Mbl.is
Bt.dk

4 matarkyns sem ég held uppá:
Humar.
Kjúklingapasta.
Bláberjamarineruð kalkúnabringa a'la Helgi minn.
Grillað hvítlaukskryddað lambalæri.

4 bækur sem ég gríp oft í:
Dönsk-íslensk orðabók (nú um mundir í það minnsta) ásamt fleiri góðum orðabókum.
Skólabækur og mikið af þeim!
Barnabækur, á hverju kvöldi.
Biblíuna er gott að grípa í og lesa smá bút.

4 staðir sem ég myndi heldur vilja vera á núna:
Á sólarströnd með fjölskyldunni og með ískaldan Malibu í ananas.
Í Nýju Jórvík með karlinum.
Á Íslandi að dekra við öll litlu frændsystkinin "mín" og strjúka bumburnar á þeim verðandi.
Á ferðalagi um Suður-Ameríku.

4 drykkir sem ég elska:
Vatn.
Gott rauðvín og hvítvín.
Te.
Cafe Latte.

4 sem ég skora á að gera þetta:
Hrönn, Halla Rós, Gillí og Lísa skvísa.

Trivjal og Júró

Sælir félagar.
Við fjölskyldan áttum góða helgi. Við skutumst í smá túr til Sønderborgar þar sem við létum Kristrúnu, Alla og peyjana þeirra tvo dekra við okkur frá laugardegi til sunnudags. Við þökkum þeim kærlega fyrir okkur! Þau sýndu okkur bæinn sinn og keyrðu meira að segja með okkur út fyrir bæjarmörkin. Mikið afskaplega er fallegt þarna á suður Jótlandi. Allt eitthvað svo krúttlegt.
Við fullorðna fólkið höfðum það svo notalegt á laugardagskvöldið á meðan grislingarnir léku sér saman og fengu vídeópartý. Hvað er betra en rauðvín yfir Húsinu á sléttunni? Já, þið lásuð rétt! Þeir hérna í Danaveldi eru farnir að sýna Grenjað á gresjunni, eins og það var víst líka kallað, við mikinn fögnuð minn en minni fögnuð Helga míns. Þannig er nefnilega mál með vexti að þættirnir eru sýndir seinnipartinn á laugardögum og hann sér ekki fram á að ná kerlu út fyrir hússins dyr næstu helgar. Nei, við vonum að ég verði nú ekki svo forfallin.
Eins og sönnum Íslendingum sæmir horfðum við að sjálfsögðu á forkeppni söngvakeppni evrópskra sjónvarpsstöðva (ekki furða að þetta sé bara kallað Júróvísjón!), reyndar ekki fyrr en á sunnudaginn þar sem álagið á síðuna var svo mikið að svo virtist sem Friðrik Ómar syngdi með rödd Regínu Óskar. Hljóðið og myndin voru ekki alveg í takt og allt hikstaði þetta. Því var Trivjal persjút tekið fram í staðinn. Ekki var nú skemmtunin síðri við spilið. Synd að maður skuli ekki spila meira, eins og þetta er skemmtilegt. Maður kemst að því hvað maður er alveg afskaplega ófróður eitthvað. Að sjálfsögðu vann Helgi minn, enda vel gefinn maður og fylgist grannt með öllu sem fram fer, hvort sem það er í almennum fréttum, íþróttum, bókmenntum eða hverju sem er öðru. Mér hefur aldrei tekist að sigra hann í spurningarspilum (reyndar alltaf spilað eldgamlar útgáfur af Trivjal, þar sem spurningarnar eru frá þeim tíma er ég lá í vöggu en hann var farinn að gefa á garðann og nefna rollur!), en það kemur að því, sjáið bara til!
Lokaslagorð kvöldsins eru því: Takið fram spilin og slökkvið á imbanum!

Eigið góðar stundir.

H&M-flipp og glaðningur að heiman

Jibbíííííí... Ég vann 500 dkr. í happaþrennu í fyrradag! Kaupi aldrei svona lottódæmi, en eitthvað fékk mig til að kippa einni með í þetta skiptið, hef ekki einu sinni tekið eftir happaþrennustandinum (reyndar heitir þetta eitthvað annað en happaþrenna, en þið vitið hvað ég á við) áður sem er við afgreiðslukassann hérna í Super Brugsen. Eins og sannri konu sæmir hélt ég, ásamt dótturinni, í verslunarleiðangur í dag til að eyða herlegheitunum. Leiðin lá í H&M (einnig þekkt sem Hendes og Mauritz) þar sem keypt var peysa, skyrta, belti og trefill á frúna, þar sem trefillinn sem gleymdist á Íslandi er þar enn og ekki er von á honum fyrr en eftir rúma viku. Bríet Huld sá þennan líka fína langerma bol með mynd af Bamba, mamman blæddi að sjálfsögðu í einn slíkan fyrir prinsessuna. Svo til að halda karlinum góðum keypti ég einn langerma bol á hann. Prinsinn fékk ekkert nema bleiur og blautþurrkur, greyið litla. Fær meira næst. Ég var ekkert smá ánægð með vörurnar í H&M í þetta skiptið, alls ekki alltaf sem flest er að mínu skapi, enda frekar erfið þegar kemur að fatavali. Þarna var bæði pils og jakki sem mig langaði í og margt annað, auk þess sem ég sá flottar skyrtur á Helga sem þó voru meira svona sumarskyrtur, svolítið svona safarílegt með upprúlluðum ermum og svona, rosa flott. Barnadeildin er nú alltaf flott svo ég fer nú varla að telja allt sem ég sá þar upp! Vá, það verður gaman þegar maður fer í verslunarleiðangur með Katrínarlindarmæðgunum eftir rúma viku! Kent harlí veijt... Það er alltaf auðveldara að kaupa eitthvað þegar það eru gestir hjá manni, þá ber ekki eins mikið á því sem maður keypti og það dettur bara "óvart" ofan í innkaupakörfuna ;)

Í dag fengum við þennan líka fína pakka frá Íslandi. Tengdó sendi okkur ýmislegt góðgæti, reyktan Hraunholtalax, Mysing og Cocoa Puffs ásamt fleiru góðgæti og glaðningi handa börnunum. Takk kærlega fyrir okkur! Daman var reyndar langspenntust yfir Mysingnum og Cocoa Puffsinu, enda hvorugt fáanlegt hér í DK og hún hakkaði í sig heila flatköku (eða réttara sagt hálfa, þar sem flatkakan er náttúrlega skorin í tvennt til hún passi í umbúðirnar, sem yrðu frekar óhentugar með heilum flatkökum!) með Mysingi og það þurfti ekki einu sinni að reka á eftir henni! Yndislegt að sjá barnið borða svona vel, án tuðs og kvabbs. Greinilegt að við þurfum að gerast áskrifendur að Mysingi! Barnið borðar bara kødpølse á brauðið eins og er, að Mysingnum undanskildum. Það er því frekar fátæklegt nestið sem hún fer með í leikskólann, en nú verður breyting á, tvær tegundir af brauðáleggi, takk fyrir!

Við hjónin sátum fyrir framan imbann áðan eins og oft gerist á föstudagskvöldi, við erum hrein samkvæmisljón! Í kassanum var frumsýndur þessi líka fíni þáttur, nýr raunveruleikaþáttur, sem heitir Sexskolen. Hann var frekar fyndin, en samt nokkuð til í því sem fram kom. Hvað fær karla til að halda að spurningin "viltu koma að ríða?" kveiki í manni? Ekki svo að skilja að hún sé notuð á þessu heimili, sem betur fer ekki. Það verður gaman að fylgjast með því hvort hægt sé að fá karlana til að lengja forleikinn úr 2 mín. í 45 mín.!

Megið þið eiga góða helgi, öll sem eitt!

2012

Fór út að kaupa pítsu í gærkvöld fyrir okkur fjölskylduna og gesti frá Sønderborg. Í geislaspilaranum í bílnum er geisladiskur með Villa Vill (ég er svo obboð gamaldags, sbr. umræðuna um Silvíu Nótt!). Eitt laganna sem hljómuðu á leiðinni frá pítsastaðnum, sem er frekar langt fyrir ofan hraðbraut, var framtíðarlagið hans (man aldrei nöfn á lögum né heldur nöfn á flytjendum og þar sem diskurinn er skrifaður er ég að sjálfsögðu ekki með neitt yfirlit yfir lögin) sem fjallar um árið 2012. Það sem mér þótti frekar fyndið var þessi framtíðarsýn sem er svolítið mikið út úr kortinu og þó ekki. Í því er sungið um hvernig fólk fær sér orðið sprautu í stað þess að fá sér í glas, býr til börn með pilluáti, að búið sé að malbika tunglið og så videre. Þessi texti er náttúrlega til gamans gerður, en þrátt fyrir það er töluvert til í honum. Tækninni hefur fleytt fram og við tölum saman í gegnum tölvur heimshorna á milli og getum meira að segja horft hvert á annað í gegnum þessi tæki. Þetta hefði Villa heitnum Vill trúlega aldrei dottið í hug að gæti gerst! Þó svo að það sé kannski ekki gert með pillum er sú tækni fyrir hendi að hægt sé að búa til börn á annan hátt en á "gamla mátann", sem betur fer. Það sem mér finnst hinsvegar skrýtið er að jafnhliða því sem tækninni fleygir fram ætti maðurinn að þroskast og udvikles, eins og maður segir á góðri íslensku. Það virðist þó ekki að fullu gerast. Reyndar mennta sig sífellt fleiri og fleiri og aukinni menntun fylgir oft víðsýni. Mér virðist þó sem fólk verði sífellt uppteknara að sjálfu sér og gleymir oft þeim sem minna mega sín. Þetta á einnig við um ættingjana. "Ég hef ekki tíma til að fara í afmælið til mömmu, ég þarf að fara í golf." Hvers lags eiginlega afsökun er þetta?! Þetta er nú bara óhaldbært dæmi, ég þekki vonandi engan sem hefur borið þetta fyrir sig þegar kemur að afmæli móðurinnar, en trúlega margir þegar kemur að barnaafmæli ;) Mér finnst rosalega gaman að fara í barnaafmæli, þar hittir maður fullt af fólki, ættingjum og vinum og jafnvel fólk sem maður hefur aldrei hitt áður. Svo gaman, svo gaman! Ekki skemmir það heldur að fá góðar kökur, brauðrétti og þar fram eftir götum!
Þó tæknin sé orðin svo þróuð sem hún er megum við nú ekki gleyma því að fara á mannamót, þó svo það sé hægt að halda fjarfundi á msn-inu! Það kemur alltaf að því að við þurfum á öðrum að halda, góðum vinum sem hægt er að treysta á.
Ég þakka þó fyrir tölvutæknina þar sem ég get talað við allt fólkið sem mér þykir vænt um á klakanum ókeypis í gegnum tölvuna þegar ekki er hægt að skreppa yfir í einn kaffibolla.

Góða helgi félagar!

Dagmömmur

Ég dáist að dagmömmum. Sérstaklega dagmömmunni hans Elís Bergs. Það er alltaf hreint og fínt hjá henni, hver hlutur á réttum stað og ekkert ryk á gólfinu. Hún er með fjögur börn allan daginn í gæslu og á sjálf þrjú og einn karl! Ég skil þetta ekki. Ég á bara tvö börn og einn karl (sem hreyfir sig nú reyndar hérna heima og hjálpar til við ýmis heimilisstörf) og mér er það gersamlega ómögulegt að halda öllu í röð og reglu. Reyni eins og ég get, en það er erfitt þegar maður er ekki heima nema brot úr degi og þá eru börnin að sjálfsögðu líka heima. Þess vegna eru miðviku- og föstudagarnir góðir, því þá er engin kennsla. Þá þeytist kerla um íbúðina til að setja dúkkur, bíla og bolta inn í herbergið og raða bókunum í hillurnar, býr um (það gerist ekki hina morgnana sökum anna við umhirðu barna) og sest niður við tölvuna í svona eins og hálftíma (matartíminn) og sest svo við lestur. Yndislegt alveg.
Það er annað sem ég skil ekki. Mér er það ómögulegt að finna út úr því hvernig dagmömmur fara að því að klæða þessa fjóra til fimm grislinga sem þær hafa í sinni umsjá í einu! Þær fá varla neitt barnanna til að sjá um þessa hluti sjálf þar sem þau eru nú yngri en þriggja ára. Þetta reynist mér hin mesta þraut hérna á morgnana, að púsla því saman hvernig ég klæði þau án þess að þau hlaupi frá mér. Reyndar er Bríet Huld farin að klæða sig sjálf, þegar hún nennir og það er ekki æði oft. Elí Bergi finnst ekkert leiðinlegra en að láta klæða sig og bursta í sér tennurnar, svo það eru alltaf smá slagsmál á milli okkar mæðginanna þegar kemur að hreinsun og klæðnaði.
Dagmömmur eru snillingar. Því ekki nóg með að þær geti haft allt hreint og fínt og klætt allt liðið í einu, heldur geta þær látið börnin sofa í einu!
Best að koma sér að því að lesa.

Í sól og sumaryl...

Gleðilegan Valentínusardag!
Eða er það ekki það sem maður segiar? Spyr sá sem ekki veit. Er því miður ansi fáfróð um Ameríska siði, þessi er þó, eins og flestir þeirra siða sem viðhafðir eru í "landi tækifæranna", ekki upprunalega þaðan, ekki frekar en nokkuð annað. En hvaðan eru siðir upprunalega? Við tölum um okkar íslensku siði, en eru þeir í rauninni íslenskir? Er þeim ekki bara taldir íslenskir þar sem við Íslendingar erum þeir einu sem enn viðhalda þeim? Nú væri gott að vera búinn að læra eitthvað um þjóð- eða mannfræði. Áhugavert allt saman.

Annars verð ég nú að segja fyrir mitt leyti að ég hlakka rosalega til vorsins og sumarsins. Að geta spókað sig um á léttum klæðum, svitakirtlunum mínum til ómældrar ánægju en samborgurum til ónota. Ummm... sól, sumar og pils. Eftir hjólaferðir undanfarna daga er ég farin að þrá það að geta verið sómasamlega til fara. Ég kann ekki enn þá kúnst að klæða mig upp og hjóla svo. Svo ég er alltaf eins og illa undin tuska í skólanum. Enn sé ég þó sóma minn í því að taka með mér auka bol, svitalyktareyði og þvottapoka. Get ekki hugsað mér að setjast inn í kennslustofu fulla af saklausu fólki illa lyktandi og rennsveitt. Ojojojoj...
Reyndar fórum við hjónin áðan og keyptum hjólastand aftan á bílinn, svona fyrir neyðartilfelli þegar frúin getur ekki meir ;)

Jæja, þetta er nóg í bili.

Ég auglýsi hér með eftir sól og sumri!

Adios.

Evróvísjónathlægi

Þökk sé internetinu get ég fylgst með hinni alíslensku íþrótt, Evróvisjón, héðan frá DK. Ég hlustaði á lögin um daginn og verð að viðurkenna að skoðanir mínar eru á öndverðu meiði við skoðanir flestra á aldrinum 15 til 30! Mér finnst Silvía Nótt HRÆÐILEG! Við yrðum fyrst að athlægi ef við sendum hana til keppni. Þrátt fyrir að aðrar þjóðir hafa komist upp með að senda fáránleg atriði í keppnina, er ekki þar með sagt að við verðum að apa það upp eftir þeim. Keppnin hefur verið á niðurleið í nokkur ár núna, sökum fáránleika og klæðaskorts. Hvað með að taka BESTA lagið í staðinn fyrir FÁRÁNLEGASTA lagið? Það hefði verið í lagi að senda Botnleðju á sínum tíma, enda eru þeir tónlistarmenn og vita nokkurn veginn hvað þeir eru að gera. Silvía Nótt er hlutverk leikkonu og á ekki við í þessari keppni, að mínu mati. Lagið sem Regína söng var yfirburðalag, enda frekar íslenskt eitthvað, ekki þessi samansetta Evróvísjónklisja eins og lagið sem Birgitta syngur. Það er ekkert skárra en lagið sem Silvía Nótt flytur. Hvenær höfum við svosem komist langt á því að flytja lag sem við HÖLDUM að sé einmitt Evróvísjónlagið? Jú, jú, kannski komumst við langt á lagi í flutningi Silvíu Nætur, mér þykir það bara ekki keppninni sjálfri til framdráttar ef þetta er orðin furðufatakeppni.
Jæja, þá er það komið á framfæri.
Áfram Regína!

Ofnæmi fyrir áfengi?

Ég uppgötvaði mér til skelfingar um daginn að svo gæti verið að ég hafi ofnæmi fyrir áfengi. Undanfarið hef ég tekið eftir því að ef ég fæ mér einn öl eða eitt rauðvínsglas bólgnar gómfyllan stundum upp og ég fæ vægan höfuðverk. Þetta á sem betur fer ekki alltaf við, en þetta hefur aukist ef eitthvað er. Ekki svo að skilja að ég liggi í bleyti hérna í Danaveldinu, þó svo það væri nú kannski svolítið auðvelt, enda áfengi á fínu verði, en þau örfáu skipti sem ég fæ mér léttan sopa á ég það til að fá þessi einkenni. Kannski ástæðan sé hreinlega sú að ég drekki nógu mikið. Gera bara eins og Suður-Evrópubúinn, eitt glas á dag kemur skapinu í lag. Ég þarf líka að athuga þetta betur, hvort þetta séu einhverjar sérstakar tegundir sem gera þetta að verkum, eða hvort þetta sé samsetning vínsins og einhvers ákveðins fæðis.
Verkefni helgarinnar... ;)

Stúdíugrúppur og vespur

Ég sá flottan gæja í gær. Hann var um sextugt (alltaf verið svolítið heit fyrir mér eldri mönnum ;)) og þeyttist um á rauðri vespu, með hjálm í stíl. Ég sá fyrir mér að svona yrði Helgi minn eftir nokkra áratugi, en með mig í hliðarvagni með prjónana mína. Flott afa- og ömmupar, ekki satt?

Reyndar er búin að vera svolítil krísa hjá mér undanfarið. Þannig er að okkur var skipt í stúdíugrúppur í upphafi skólaársins. Ég lenti í grúppu með þremur öðrum skvísum, öllum dönskum, að sjálfsögðu. Í fyrstu virkaði hópurinn vel og við unnum ágætlega saman, en svo fór að bera svolítið á því að ég væri útlendingur. Ein þeirra átti það svolítið til að tala niður til mín, að ég tel vegna þess að ég er útlendingur, og því kom það út eins og ég væri vitlaus. Þessi sama dama er svolítið stjórnsöm og þegar ég lendi í aðstöðu þar sem slík manneskja þykist hafa rétt fyrir sér, en ég veit að það sem hún segir er einfaldlega rangt, get ég ekki setið á honum stóra mínum og það skapar kannski oft óþarfa leiðindi. Kannski vegna þess að ég er sjálf svolítið stjórnsöm, ég veit ekki. Þar sem stúdíugrúppur vinna verkefni saman, varð það mér ekki að skapi þegar ég mætti á einn fundinn og þær voru búnar með verkefnið sem fyrir lá, takk fyrir! Ég gat ekki annað en dregið mitt verkefni upp, sem ég var búin að fara yfir heima og "grófgera" og bera saman við lausnirnar þeirra. Í ljós kom að ekki var fullt samræmi á milli lausnanna og ég fór að spyrja þær út í nokkur atriði í verkefninu (það sauð á mér!). Það var því frekar notalegt þegar þær komust að þeirri niðurstöðu, með aðstoð kennarans, að ég hafði rétt fyrir mér, ekki þær! Ohhh... hvað ég varð glöð! Ekki nóg með þetta heldur ljósrituðu þær kafla úr bók sem við þurfum að nota, um daginn, án þess að athuga hvort ég vildi ekki líka fá ljósrit, að sjálfsögðu ber grúppan sig saman og lætur hinar vita ef svona nokkuð á að gera. Þetta var dropinn sem fyllti mælinn og í dag skipti ég um hóp og fór yfir í grúppuna hennar Tinnu, sem var búin að bjóða mér þetta í lengri tíma. Aumingjast stelpan, losnar aldrei við mig! Þar finn ég að ég er velkomin og geri ráð fyrir því að hlustað verði á mig þegar ég tala, í stað þess að það verði látið sem enginn heyri neitt, eins og tvær hinar stúlkanna áttu til að gera. Ég er að tala um rétt rúmlega tvítugar stelpur, frekar pirrandi! Reyndar er ein þeirra mjög fín, enda þroskuð nærri þrítug kona, móðir tveggja barna og tilbúin að skilja mig á minnim lélegu dönsku. Henni þakka ég samstarfið!

Bless í bili...