Þjóðhátið og prinsessa

Þjóðhátið, þjóðhátið.
Um helgina er hin margumtalaða verslunarmannahelgi. Hér sitjum við hjónin ásamt börnum í rólegheitum í blíðunni í Danaveldi á meðan obbinn af móðurfjölskyldu minni drekkur mjöð á hinni fögru eyju, Heimaey. Í dalnum er vanalega mikið fjör og mikið gaman og álsi þeim engum sem þangað sækir stuð og stemningu. Hin síðustu ár hef ég ekki gengið á vits glaums og gleði í dalnum fagra, en þess í stað leitað hælis í örmum míns ástkæra eiginmanns og barna. Ekki slæm skipti, að minnsta kosti að ég tel. Hins vegar kemur upp löngun, ekki mikil en kannski smá, í að skjótast inn í svo sem eins og eitt gott gítarsöngpartý í einu heimatjaldinu. Ummmm... those were the days... En lífinu er víst deilt upp í kafla og þjóðhátíðarkaflanum virðist að mestu lokið, þó ég gæli við hugmyndina um svona eins og eina góða með honum Helga mínum síðar. Vonandi verður mér að ósk minni innan ekki alltof margra ára... Reyndar efast ég um að úthald mitt til djamms yrði meira en sem nemur nokkrum klukkustundum hvert kvöld, en það yrði án efa gaman, svo lengi sem börnin yrðu í góðum höndum.

Jæja, ég vil óska þjóðhátíðargestum góðarar skemmtunar!

Auk þess vil ég óska henni Sollu, frænku minni, og honum Gumma mági mínum til hamingju með litlu prinsessuna, sem fæddist þann 1. ágúst. Hún verður án efa sannkölluð þjóðhátíðardrottning einhvern daginn, enda ættuð úr Eyjum!

Hilsen,
Adds padds

Leti

Ég hef verið numin á brott af Leti í formi lítilla grænna karla, sem sveipuðu mig böndum, drógu mig út og tróðu mér í bleikan Austin Mini, fluttu mig svo til fjarlægar eyju sem heitir Letingjaland og getið er um í bókunum um Gosa. Lætin og hamagangurinn í gæjunum litlu voru svo mikil að úr varð fellibylur sem henti dóti fram og til baka, svo ekkert er á sínum stað lengur, sandstormur skapaðist og dreifðist fínt sandrykið yfir allt hemilið, fingraför barnanna þeyttust út um alla veggi, glugga og spegla og lengi mætti telja.

Í stuttu máli: það er allt á hvolfi og ég nenni ekki neinu!

Hjólatúr í þrumuveðri

Hafið þið prófað að hjóla í þrumuveðri með tilheyrandi úrhelli og tvö lítil börn aftan á hjólunum?
Við hjónin reyndum þetta seinnipartinn í dag. Sem betur fer rignir lóðrétt hér í landi bjórs og bauna, en ekki lárétt eins og heima, auk þess sem rigningin verður ekki eins nístingsköld eins og á klakanum (sem hefur jú nafnið einhversstaðar frá, ekki satt?!). Hjólatúrinn var þetta líka hressandi. Þó það hafi verið ansi vot fjölskylda sem mætti í hina frábæru fiskisúpu a ´la Ragnhildur á Demantsvej (takk kærlega fyrir okkur, elskurnar!) þá var hún hress. Við rifum okkur bara úr fötunum og skelltum þeim í þurrkarann hjá henni Heiðu. Á meðan þau veltust um í hitanum stripluðumst við bara á nærunum og spjölluðum við heimilisfólkið. Frekar heimilislegt allt saman.
Ég mæli eindregið með votum hjólatúr, hann hressir, bætir og kætir, það er óhætt að segja!

Er tískan helsti óvinur mannkynsins?

Já, ég held það bara, svei mér þá. Ég kíkti í nýjasta tölublað Kig Ind sem er svona low class slúðurblað hérna í DK. Kostar ekki nema 14 krónur svo maður leyfir sér eitt og eitt, bara svona til að fylgjast með gangi mála hjá mr. og mrs. Smith og félögum. Í nýjasta blaðinu eru gamlar og nýjar myndir af hinum ýmsu stjörnum dagsins í dag. Flestar þeirra eru nú bara töluvert huggulegri í dag, þónokkuð árum eldri, en þá. Munið þið til dæmis eftir Robbie Williams þegar hann var með Take that? Maður þarf ekki að segja meira. Tískan er í það minnsta ekki besti vinur okkar mannanna, þó svo að margir haldi öðru fram. En þar sem hún fer í hringi má maður búast við því að gallabuxur sem eru þröngar að neðan, með svona kúkabuxnasniði og ná upp undir handakrika, verða það heitast innan fárra ára, ásamt netahlýrabolum.
Ummmm... ég get varla beðið!

Álagningarseðill og umræðan á barnalandi

Jæja, þá get ég kvatt hugmyndina um nýtt sófasett og borðstofuhúsgögn í nýja húsið mitt. Álagningarseðillinn var opnaður í dag og við fengum, tja... ekki það sama og við bjuggumst við að fá. Í stað mínustölu fengum við feita plústölu, sem þýðir að við þurfum að reiða fram budduna og borga fyrir syndir síðasta árs, sem aðallega felast í því að við sendum ekki næg gögn inn til skattmanns. Sökum fastheldni okkar í þessi ákveðnu gögn var okkur synjað um svokallaða skattlega heimilisfesti. Reyndar skilst mér að það sé svona nánast óskrifuð regla að nýir baunar frá Íslandi lendi í þessum vandræðum við gerð skattaskýrslunnar. Við lærum vonandi á þessu. Málið verður kært og við fáum óskandi endurgreitt því sem nemur nýjum húsgögnum. Þangað til verðum við bara að notast við nýju, flottu garðhúsgögnin okkar, enda gott veður hér í DK og verður vonandi svolítið frameftir vetri. Veðurspámaðurinn fór nú eitthvað að tuða um rigningu og þrumuveður áðan sem væri fínt að fá í nokkra daga, þó ekki væri nema bara til að einbeita sér að húsverkum og handavinnu.

Ég kíkti inn á hinn annars ágæta vef barnaland.is í dag. Ég ákvað að skoða aðeins þennan umræðuvef sem þar er haldið uppi, ég hafði aldrei tékkað á honum áður. Heimsóknin staðfesti allar þær sögur sem hljómað hafa í mínum eyrum um umræðurnar sem þarna spinnast upp. Ég spyr nú bara eins og fávís kona: er fólk virkilega að rífast inni á svona vef, sem opinn er almenningi, án þess að þekkjast eða jafnvel vita nokkuð hvert um annað? Það er fyrir neðan allar hellur þegar fólk er farið að kalla hvert annað ónefnum og rengja hvert annað án þess kannski að vita nokkuð til málanna. Ég segi það ekki að það finnast líka fullkomlega eðlilegar umræður þarna, þar sem mæður eða feður spyrja aðra ráða varðandi uppeldi og umönnun barna, en þegar ég lenti ítrekað inn á umræðusíðum sem aðallega fólust í því að gera lítið úr öðrum var mér nóg boðið. Öllum er frjálst að hafa skoðanir, en ég tel svo vera að það sé vel hægt að viðhalda almennri kurteisi þegar skiptst er á skoðunum. Fólk er ekki fífl og hálfvitar fyrir það eitt að hugsa sjálfstætt.

Þetta verða lokaorðin í kvöld. Góða nótt.

Eru það forréttindi að kynnast báðum foreldrum sínum?

Þar sem ég er komin í gírinn og nenni ómögulega að fara að þrífa ákvað ég bara að halda aðeins áfram.

Á bloggsíðu vinkonu vinkonu minnar (svolítið langsótt sko...) hefur síðustu daga verið í gangi umræða um ansi viðkvæmt og brýnt málefni, umgengnisrétt foreldra við börn sín. Mér persónulega finnst það æði mikilvægt fyrir barn að fá að umgangast og kynnast báðum sínum foreldrum og fjölskyldum þeirra. Svo virðist þó sem ekki séu allir á sama máli í þessum efnum. Að sjálfsögðu finnst fólk sem ekkert hefur með umgengni við börn sín að gera, en þá erum við með dómstóla og stofnanir sem eiga að skera úr um það (með misjöfnum árangri þó, en látum það liggja milli hluta). Því finnst mér það mjög sorglegt þegar foreldrar, í flestum tilvikum mæður, taka upp á sitt einsdæmi að skera á allt samband við hitt foreldrið, sem þá í flestum tilvikum eru feður, og þeirra fjölskyldur sökum ágreinings sín á milli, þ.e.a.s. foreldranna. Þetta er í flestum tilvikum gert til að "hefna sín á" því foreldri sem enga umgengni nýtur við barnið en hefur þveröfug áhrif því það sem gerist er að barnið fer á mis við sinn rétt, þ.e.a.s. að umgangast það foreldri sem það ekki býr hjá. Ég hef aldrei verið sérstaklega hlynnt svokölluðum pabbahelgum (þá mömmuhelgum þegar það á við) á þann háttinn að ég tel þetta fyrirkomulag ekki henta öllum þeim börnum sem ekki búa hjá báðum foreldrum (sem að sjálfsögðu eru alltof mörg). Að mínu mati ætti heldur að fara eftir hentugleika hvers og eins barns í stað þess fara eftir stöðluðu formi. Þó svo að barninu henti ekki að koma og gista aðra hverja helgi er ekki þar með sagt að ekki sé hægt að gera eitthvað með því, heill dagur eða seinnipartur ætti að duga. Svo lengi sem barnið fær að hitta báða foreldra sína.
Þó svo að það foreldri sem barnið elst upp hjá reyni að leyna barnið uppruna sínum kemst það fyrr en varir að sannleikanum. Fólk talar og við erum jú ekki nema 300.000 (þrátt fyrir að Kristján Jóhannsson hafi sagt upp ríkisborgararétti sínum ;) ) og hér er Gróa á Leiti víða og fólk spjallar saman svo sannleikurinn er sagna bestur í það minnsta í þessum málum.
Við sjáum í fréttum þegar feður flytja af landi brott með börn sín (reyndar er oft um erlenda ríkisborgara að ræða, en...) en mæður flytja líka af landi brott með börn sín og gefa feðrunum ekki tækifæri til að hafa samband á einn eða annan hátt. Ég þekki dæmi um að faðir hafi reynt að hafa uppi á símanúmeri barnsmóður sinnar á erlendri grundu, þar sem hún nú býr ásamt barni sínu, í gegnum móðurömmu barnsins. Upplýsingarnar sem hann fékk voru þær að hvorki símanúmerið né heimilisfangið væri falt, því ef hún léti þessar upplýsingar uppi ætti amman sjálf á hættu að missa allt samband við barnabarn sitt! Er þetta ekki orðið frekar gróft þegar fólk er farið að hóta hvert öðru og láta reiði sína bitna á börnunum, því sem í lífinu okkur þykir vænst um? Ég skil stundum ekki þennan blessaða heim sem ég er fædd í...
Svarið við spurningunni er að mínu mati það að það séu ekki forréttindi að kynnast báðum foreldrum sínum, heldur sjálfsögð mannréttindi.

Staying alive!

Ef svo ólíklega vill til að fólk hafi verið farið að hafa áhyggjur af mér og farið að hallast að því að ég væri liðin frekar en lífs, þá kemur smá pistill lífi mínu til sönnunnar.
Síðstu vikur eru búnar að vera ansi þétt skrifaðar, svo enginn hefur tíminn gefist til verkefna svo neðarlega á forgangslistanum eins og bloggs. Eins og þið tókuð eftir í síðasta bloggi var margt um börn hér eina helgina. Mánudeginum eftir þá helgi komu Inga Birna, Helgi Þór og Sveinn Elí til okkar og dvöldu fram á laugardag. Þriðjudaginn þar á eftir komu Katla, Haukur, Aron Örn og Árni Már í heimsókn og þau kvöddu í morgun eftir viku dvöl á Ugluhæðinni. Veðrið lék við gestina svo hægt var að gera hvað sem hugur girntist, annað en að busla í pollum. Ströndin fór ekki varhluta af dvöl gestanna, Legoland og dýragðurinn voru heimsótt, efnahagur Danmerkur réttur við og ýmislegt annað sér til gamans gert. Takk fyrir komuna elsku vinir!

Smá súkkulaðitilvitnun í tilefni dagsins:
"Venskaber lever længere, hvis de smøres regelmæssigt med chokolade."

Sex börn

Ég tek ofan fyrir tengdamóður minni, hún er sannkölluð hetja. Ég reyndi að feta í fótspor hennar á fimmtudaginn og föstudaginn þegar ég tók að mér fjögur auka börn (Helgi hjálpaði reyndar smá ;) ). Foreldrarnir voru allir í kóngsins Köben að hlusta á Robbie karlinn Williams. Yngsta barnið er eins árs síðan í janúar og það elsta sjö síðan í apríl, hin fjögur fylltu bilið. Þó ótrúlegt megi virðast tókst okkur hjónum bara ágætlega upp. Börnin komust ósködduð frá okkur, ja, allvega þau tvö sem flogin eru úr hreiðrinu okkar, hin tvö verða hér til morguns. Við vonum þó að þau verði jafn heilbrigð þegar þau kveðja og þegar þau heilsuðu. Engir meiriháttar árekstrar urðu, þó slegist væri um einn og einn bíl eða dúkku, ekkert sem ekki mátti leysa með smá spjalli. Þökk sé sól og sumri að gemlingarnir fengu að dvelja langa stund úti við. Vatni var skellt í semisundlaugina og liðið fékk að busla smá, enda annað varla hægt í þeim ólífa hita sem hefur veirð að undanförnu. Vatn og busl er það eina sem blívur, allt annað er ómanneskjulegt. Þó tekist hafi vel, verð ég að játa að vinnan var mikil. Síðasti magi varla orðinn mettur þegar garnagaulir þess næsta farnar að gaula, verið að skeina einum rassi þegar bleia þess næsta var full og þar fram eftir götum. Verkefnið var því bæði skemmtilegt og krefjandi, eins og verkefni eiga að vera. Ég verð því að viðurkenna að sex börn á sex árum, eins og var hjá henni Settu, og eitt eldra er frekar mikið og ég dáist að þeirri kjarnakonu að hafa staðið í þessu öllu saman. Hún er sannkölluð hetja.

Í sól og sumaryl...

Vá, hvað það er búið að vera gott veður hérna hjá okkur í baunalandinu! Hitinn er búinn að vera þvílíkur að maður hefst varla við úti, en maður lætur sig að sjálfsögðu hafa það að steikja sig fremur en að láta það spyrjast út að maður flýji sólina! Nei, að sjálfsögðu á maður að njóta hennar í botn. Þó svo það sé nú hægt að deila um það hvort enn sé hægt að tala um að njóta hennar þegar allir svitakirtlar líkamans hafa vart undan og maður dæsir og blæs úr nös þrátt fyrir að sitja límdur við plastRúmfatalagersstólana. En þráinn er svo gífurlegur að inn verður ei farið, nema brýna nauðsyn beri við.

Við fjölskyldan nutum góða veðursins í gær og skruppum aðeins á ströndina. Þvílíkur unaður að flatmaga á teppi í sandinum og skola af sér svitann í ylvolgum sjónum. Börnin nutu þessa líka út í ystu æsar, enda finnst nú varla stærri sandkassi en sjálf ströndin! Liðinu var svo skipað að hátta sig úti í garði þar sem húsmóðirin skrúbbaði gólf kvöldið áður og hefur það ekki í hyggja að gera það aftur í bráð! Sjáum svo til hvernig það gengur ;)

Á morgun koma svo grislingarnir frá Sønderborg og ætla að dvelja hér hjá okkur þar til á sunnudaginn. Foreldarnir ætla að fara og berja Robbie Williams augum. Þau eru meira að segja svo heppin að þau gista á sama hóteli og kauði, sem að sjálfsögðu skipti um hótel þegar hann frétti af því að þau ætluðu ekki að gista á sama hóteli og hann. Hann vildi að sjálfsögðu vera eins nálægt Íslendingum og hægt var, álsi honum enginn. Enda afburðarfólk upp til hópa og stuðboltar miklir. Spurning hvort hann verði líka í brúðkaupinu sem Guðrún og Bogga eru að fara í.

Síðasta föstudag hittumst við Logopædi-nemar og fengum okkur í gogginn og í aðra tána eða svo.

Eigið gott fótboltakvöld!

Hópurinn saman kominn, fámennt en góðmennt!

Öryggisbrjálæði

Er Bjössa félaga að takast það að koma á öryggisdeildinni sinni? Hver á svosem að gera hryðjuverkaárás á litlu eyjuna okkar norður í Atlantshafi? 95% jarðarbúa vita ekki einu sinni að hún fyrirfinnst, 3% jarðarbúa halda að við búum í snjóhúsum, 1% eru þeir sem eru nógu klikkaðir til að lesa Íslendingasögurnar á íslensku! Þeir sem það gera hafa ekkert í sér sem bendla mætti við hryðjuverkastarfssemi, að ég tel. Þeir einu sem fengjust til að sprengja landið okkar upp eru kannski þetta eina prósent sem eftir er og inniheldur reiða Dani sem komnir eru með nóg af gróðrastarfssemi Íslendinga í forna konungsveldi okkar Frónverja.

Mafía Íslands, er hún kannski til eftir allt saman?
Konungur alheimsins, hann Bush litli, virðist þá hafa ágætis ítök í henni! Það fer trúlega að líða að því að við getum ekki gengið um án þess að nákvæmlega sé vitað um ferðir okkar. Nú þegar er hægt að rekja ferðir okkar gróflega eftir því hvar og hvenær við notum greiðslukortin okkar og þetta kemur ekki til með að minnka!
Hvert er frelsið að fara?

FRÍ!

Jibbí jeeeeeeeeeeeei!
Prófin búin og ég er komin í sumarfrí! Reyndar kláraði ég á miðvikudaginn, en hef verið í svo miklu "geraekkineitt"-stuði að ég hef ekki einu sinni orkað það að setjast við tölvuna að pikka. Prófin gengu ágætlega, allavega þessi tvö munnlegu, en ég hef enn ekki fengið úr fyrsta prófinu, anataomi og fysiologi. Maður vonar bara það besta. Að vera réttu megin við línuna skiptir mestu máli. Prófið á miðvikudaginn var sálfræðipróf sem var að minnstu úr efni annarinnar. Verkefnið fólst í því að setja sig inn í aðstæður þar sem maður er með sjúkling með ákveðinn sálrænan kvilla fyrir framan sig og vinna út frá því. Svo það skipti ekki mestu að vera með námsefnið á hreinu sem slíkt heldur að geta yfirfært það í praktíkina. Það gekk ágætlega, spurningin var reyndar ekki úr auðveldasta efninu, en það hjálpaði að vera ekki sú fyrsta inn þar sem ég fékk ágætar leiðbeiningar frá þeim sem á undan fóru um hvernig ég ætti að bera mig að þarna inni. Einkunnin varð 9, reyndar áttu þær (kennarinn og prófdómarinn) í basli með að ákveða hvort þær ættu að gefa mér 10 eða 9, en þar sem svolítið vantaði upp á fagligt sprog, gátu þær ekki annað en gefið mér lægri einkunnina. Ég er samt rosa sátt, það er heldur ekkert leiðinlegt að heyra góða krítík.

Síðan prófunum lauk hef ég, eins og áður sagði, ekki gert nokkurn skapaðan hlut. Við hjónin áttum einmitt brúðkaupsafmælisdag í gær og nutum hans eins vel og hægt var, að ég tel undir þessum kringumstæðum. Helgi skutlaði börnunum á sína staði og ég lagði mig á meðan og Helgi skreið svo líka uppí þegar hann kom heim. Við steinsváfum þar til nálgaðist hádegi. Fórum svo í bæinn og fengum okkur að snæða og röltum aðeins þar um. Frekar notó.

Næstu dagar fara trúlega í jafn mikla leti þar sem börnin fara í sumarfrí í dag og við taka klukkulausar vikur hjá okkur þremur, en pabbinn þarf víst að vinna fyrir okkur og fær lítið sem ekkert frí. Hann fær því bara að njóta þess þeim mun betur á næsta ári!

Púff húff, annað prófið búið

Eins og dýr á leið til slátrunar. Það var tilfinningin sem ég hafði í morgun (að ég held, ég hef jú aldrei upplifað það að vera dýr á leið til slátrunar, en ímyndunin var á þessa leið). Annað próf mitt í Syddansk Universitet á leiðinni að lokaáfanganum; talmeinafræðingur! Prófið var í Sprogvidenskab. Frammistaðan var hræðileg, satt að segja. Ég klikkaði á minnstu smáatriðum en hann Fransvua (stafað á einhverri fínni frönsku) Heenen, gamall félagi úr íslenskunni í HÍ, hjálpaði mér mikið, ásamt honum Jóhannesi Gísla Jónssyni, enn öðrum félaga úr íslenskunni. Ég gat babblað eitthvað um hljóðfræði og ég held að það hafi reddað mér. Tíminn hefur að minnstu farið í lærdóm undanfarna viku. Orkan var hreinlega uppgufuð eftir átökin fyrir anatomi-prófið auk þess sem tíminn hefur farið í veik börn og íbúðarkaup.
Ímynduð aftaka varð að engu þegar ég mætti á svæðið. Gengið var reyndar hræðilegt í prófinu sjálfu, eins og um er getið ofar, en þau virtust ánægð, kennararnir og prófdómarinn, einkunninn varð 8, reyndar á danskan mælikvarða, en ekki svo slæmt miðað við fyrsta munnlega prófið á ævinni og það á öðru tungumáli en íslensku. Ég er jú ekki búin að vera hér nema tæpt ár, svo árangurinn er alveg ásættanlegur.

Jæja, best að fara að njóta þess að hafa gesti.

Hilsen,
Addý paddý

Smá afmæliskveðja

Til hamingju með daginn elsku mamma mín!

Spánn hvað?!

Þá er nú heldur betur hægt að segja að sumarið sé komið hingað til Danaveldis með öllum sínum röndóttleika, svita og hita. Yndislegt! Tuskunum hefur verið kastað fyrir eitthvað töluvert léttara og sólarvörnin tekin fram, börnin smurð en foreldrarnir orðnir heldur litríkari eftir sólbaðssetur fjölskyldunnar undanfarna daga, óþægindi eftir því. Ótrúlegt hvað maður getur verið vitur eftir á. En eins og gáfuð ljóska orðaði svo vel endur fyrir löngu: Beauty is pain! Ég held hún hafi haft rétt fyrir sér án þess þó að finnast rauður nebbi, köflóttir sköflungar og röndóttir upphandleggir sérlega smekklegir, en sumum finnst það þó trúlega!
Svo ef hörmulega gengur í næsta prófi má skella skuldinni á sólina og anatomiu- og fysiologiprófið sem ég lauk á föstudaginn. Mér finnst eins og ég sé hreinlega komin í sumarfrí og á í mesta basli með að koma mér í gang aftur. Hvernig á Íslendingur að geta lært undir próf í 30 stiga hita?! Það er hreint ómögulegt að halda sig inni í blíðviðrinu. Vonandi fer bara að rigna svo hægt sé að halda áfram við lesturinn, nei ég segi bara svona!

Að öðrum málum,
hún Hlín vinkona á afmæli í dag! Til hamingju Hlín, sem ert á Tenerife (eða hvernig sem þetta er skrifað) velkomin í ellimannahópinn!

Og að enn öðrum málum,
svo virðist sem við hjónin séum um það bil að verða raðhúsaeigendur hérna í veldi bjórs og bauna! Já, takk! Flott og ígegntekið hús við Blåbervej í Marmeladekvarteret í Hjallese hér í borg er um það bil að verða að okkar. Eigendurnir hafa undirritað tilboðsgerðina eða købsaftale, eins og það heitir á dönsku, sem er bindandi! Svo við þurfum bar að drífa okkur í að tala við bankastofnanir, redda útborgun og gera þetta klappað og klárt. Reyndar er leyfi mitt fyrir svona yfirtökurétti ekki komið á borðið, en Helgi er víst viðurkenndur almennur danskur launþegi, svo hann á að geta eignast eitthvað stærra og meira en bíl og myndavél hér í landi.

Ég bið ykkur vel að lifa! Þar til næst...

Travlt!

Mikið er ég fegin að þessi vika er liðin!
Aftanákeyrsla, röraísetning, veikindi, lögfræðingar, lestur, lestur, lestur, kvíði og stress hafa einkennt vikuna. Reyndar lýstu húsnæðismál hana aðeins upp, með tilheyrandi heimsóknum til lögfræðinga og símtölum við fasteignasala, þessu tilheyrir líka stress. Nú bíðum við bara eftir svari. Við vonum að sjálfsögðu að það verði JÁ en það er ekkert hægt að fullvissa neitt fyrr en undirskrift seljenda er komin á pappír, auk þess sem utanríkisráðuneytið, eða eitthvað svoleiðis, þarf að gefa mér skriflegt leyfi fyrir því að eignast fasteign. Spurning hvort ég hringi í þá Baugsfeðga til að athuga hvað þeir gera í þessum málum þegar þeir vesenast þetta, þar ætti ég ekki að koma að tómum kofanum.

Vikulokin voru svo fullkomnuð í dag þegar ég komst að því, mér til mikillar mæðu, að ég gleymdi blessaða stúdentakortinu mínu heima, korti sem ALLTAF er í veskinu, nema í dag! Ég þurfti því að hlaupa um skólann þveran og endilangan til að sækja mér bevis um að ég væri ég og að ég og væri stúdent við háskólann. Gaman, gaman. Ég þakkaði fyrir að þetta var anatomi- og fysiologipróf og því nóg um lækna í nágrenninu, ef svo vildi nú til að blóðþrýstingurinn næðist ekki niður. Þetta var þó ágætis skokk svona rétt fyrir próftökuna, þó stressið sem fylgdi þessu hefði betur verið geymt heima. Hvað prófið varðar koma niðurstöður síðar, vonandi verð ég þó réttu megin.

Helgin fer í afmælisfagnað ungu dömunnar. Baksturinn bíður, bið að heilsa!

Hafið þetta til marks:

There once was a woman who woke up one morning, looked in the mirror,
and noticed she had only three hairs on her head.
"Well," she said, "I think I'll braid my hair today."
So she did and she had a wonderful day.
The next day she woke up, looked in the mirror and saw
that she had only two hairs on her head.
"H-M-M, " she said, "I think I'll part my hair down the middle today."
So she did and she had a grand day.
The next day she woke up, looked in the mirror
and noticed that she had only one hair on her head.
"Well," she said, "today I'm going to wear my hair in a pony tail."
So She did and she had a fun, fun day.
The next day she woke up, looked in the mirror
and noticed that there wasn't a single hair on her head.
"YEA!" she exclaimed, "I don't have to fix my hair today!"
Attitude is everything!

Ekki nokkur skapaður hlutur

Ég hef svosem ekkert að segja, ég er bara orðin leið á því að horfa alltaf á þessa fyllibyttumynd þegar ég kem inn á síðuna og þetta er eina leiðin til að losna við hana án þess að eyða henni út ;)

Síðustu daga hefur próflesturinn farið út um þúfur sökum ælupestar og niðurgangs með hita hjá yngsta fjölskyldumeðliminum. Hann er búinn að vera ansi slappur síðan aðfaranótt sunnudagsins og það hefur lítið farið fyrir svefni og hvíld hjá fullorðna fólkinu, svona eins og gengur og gerist þegar ungarnir veikjast. Þar sem það þarf einhver að vera heima hjá prinsinum höfum við hjónin ákveðið að skipta með okkur verkum á þann háttinn að Helgi fer í vinnuna á morgnana og ég fer í skólann og les þegar hann kemur heim. Ágætis fyrirkomulag.

Það styttist óðum í fyrsta og, að ég tel, erfiðasta prófið (9. júní) og fyrstu gestina (14. júní) þau Sigga Jón, Ingibjörgu og Siggu Jónu jr. Sem segir það að það styttist líka í síðasta prófið sem verður á bilinu 23. eða 25. til 30. júní, jibbííííí! En fögnum ekki strax.
Dagurinn fyrir fyrsta prófið (þeas 8. júní) er afmælisdagur dótturinnar, en varla verður mikið um skemmtun né veisluhöld þann daginn því guttinn á að fara í röraísetningu sama dag. Ætli við förum samt ekki út að borða með hana, trúlega á flottasta matsölustað veraldara, McDonalds! Eða kannski Bone's það er fínn og barnvænn staður.

Jæja, best að sinna litla manninum.

Kreisííííí...

Já, hún finnst ennþá hún þessi, þó hún láti nú kannski sjá sig mun sjaldnar en áður!

Lús í krús sem borðar mús en er ekki fús til góðra verka!

Fátt finnst mér ógeðslegra en sníkjudýr. Lítil skríðandi viðbjóðsleg sníkjudýr! Í dag lentum við í því í annað skiptið á tveimur vikum að börnin fengu lús. Sem betur fer var bara ein í hvoru barninu í þetta skiptið, en nóg samt til að þvo kolla, skipta um rúmföt, frysta busta og greiður og setja bangsana í einangrun. Æðislega skemmtilegt. Lúsavandamálinu hjá drengum var reddað með snöggri heimaklippingu, allt hárið fékk að fjúka! Hann tekur sig bara fjári vel út drengurinn, svolítið rokkaralegur. Það er ekki eins auðvelt með skvísuna. Ég veit ekki alveg hvernig viðbrögðin yrðu hjá fjarstöddum ömmum og öfum og öðrum ættingjum og vinum. Trúlega myndu foreldrar okkar hjóna sannfæra dönsk yfirvöld um að við værum með öllu óhæfir foreldrar og fara þess á leit að börnin yrðu send heim til nánustu ættingja, þeirra sjálfra. Sönnunargagnið: snoðuð lítil stúlka.

Ég er æði!

Jæja, ég ætla að vona að síðustu skrif mín hafi ekki valdið öllum jafn miklum óþægindum og henni Höllu Rós frænku.

Héðan er það að frétta að við erum komin með nýja tölvu og nýjan prentara, svo nú þarf ég ekki að dröslast alla leið upp í skóla til að prenta einn og einn snepil út. Tölvan er æði! Það heyrist ekkert í henni og hún opnar dagblöðin á núlleinni og drepur ekki á sér, jafnvel þó ég tali við Berg bróður á msn-inu! Yndislegt! Gærdagurinn, sem átti að fara í lestur, fór í að setja tölvuna upp og setja hitt og þetta inn í hana svo hægt sé að hafa samband við umheiminn. Svo skiptumst við hjónin á að prófa gripinn og ég efast um að sú síða sé til sem ekki fékk heimsókn af okkur í gær. Ég hlakka mikið til að eyða næstu árum í samfloti með þessari nýju elsku... bara óskandi að hún bili nú ekki!

Í gærkvöldi stalst ég til að eyða síðasta hálftímanum vakandi í sjónvarpsgláp og datt inn í þáttinn Extreme makeover. Þegar honum lauk fór ég í háttinn með tilheyrandi snyrtingu og speglaglápi. Þá rann upp fyrir mér að þrátt fyrir mín þrautsetnu tryggu aukakíló er ég bara þrusu sátt við sjálfa mig! Ég gat ómögulega fundið eitthvað sem þarfnast lagfæringar að undanskildu fitusoginu. Það er ekki þar með sagt að lýtalæknar myndu líta mig sömu augum og ég. Enda skiptir það engu máli.

Megið þið eiga góða helgi!

Hér kemur ein súkkulaðitilvitnun sem vel á við!
"Jo mere chokolade man spiser, jo sødere bliver man!"

Mikki mús og votsalirnir

Notó spotó. Við sitjum heima mæðginin öll, sötrum heitt kakó og horfum á Mikka mús á meðan fjölskyldufaðirinn þrælar sér út fyrir komandi H&M viðskiptum.

Ég ætti þó að sitja sveitt yfir Zemlin, Netter og öðrum skemmtilegum líffærafræðibókum þar sem við erum formlega komin í upplestrarfrí. Óformlega verður þó kennt fram að 31. maí í anatomi og fysiologi, sem er líffærafræði, þrátt fyrir að prófið sé þann 9. júní! Frekar mikið óskipulag fyrir eins vel skipulagða þjóð eins og Daninn er.

Þannig er nefnilega mál með vexti að við fáum nú um mundir kennslu í svokölluðum votsölum, þar sem líkamspartarnir eru geymdir. Þar fáum við að skoða og grufla aðeins í höfðum, loftvegum og svo framvegis og svo framvegis. Allt í þágu vísindanna. Það er mjög gaman að sjá hvernig þetta er í raun og veru. Þó svo myndirnar hans Netters séu góðar þá jafnast ekkert á við það að sjá hvernig þetta raunverulega er. Auk þess er varla hægt að segja að líkamspartarnir séu beint ferskir eftir 10-15 ára legu í formalíni svo það er varla nokkuð sem minnir mann á að þetta hafi eitt sinn verið lifandi mannverur, ja, nema kannski hálfopin augu og líkamshár. Lyktin er reyndar ekkert sérstök og loftið oft ansi þungt þarna uppi í sölunum sjálfum, en þetta er ekkert erfitt, alls ekkert óyfirstíganlegt. Enda erum við svoddan hetjur þarna í logopædi/audiologi, að við hristum allan aumingjaskap af okkur og öndum bara með munninum.

Súkkulaðitilvitnun, sem gleymst hefur undanfarið:
"Hænderne væk fra chokoladen, så vil ingen komme til skade!"

Evróvísjónathlægi II

Jæja, þá getum við Íslendingar kyngt þjóðarstoltinu okkar kæra. Frammistaða dívunnar svokölluðu, sem ég vil segja að sé rangnefni, í söngvakeppni evrópskra sjónvarpsstöðva var hreint út sagt hörmuleg. Falskur flutningur og ég veit ekki hvað. Ég man ekki eftir svona púi í keppninni, nema kannski þegar Páll Óskar lauk sínum flutningi í denn, man það þó ekki. Hvað viljum við ganga langt fyrir fimm mínútna athygli? Það er ekki svo að öll athygli (þar með talin slæm, MJÖG SLÆM) sé betri en engin. Við eigum að vera skriðin upp úr sandkössunum (þó ekki sé þess að merkja á Alþingi oft á tíðum) og skilja lögmál sandkassanna eftir þar! Það var æðislegt að sjá og heyra metnaðinn hjá sumum flytjendum í forkeppninni, eins og til dæmis hjá þeim frá Bosníu-Hersegóviníu, Írlandi og fleiri góðum, en hreint hræðilegt að sjá svo óprófessjónal atriði annarra þjóða. Botninn var þó flutningur Silvíu Nætur.
Hún varð sér að athlægi og okkur í leiðinni, grey stelpan.

Til hamingju með afmælið Beggi bró

Beggi bró á afmæli í dag og hér með sendi ég honum kveðju í tilefni dagsins, svona rétt áður en það verður of seint!

Vonandi áttirðu yndislegan dag (og það er óskandi að pabbi hafi eldað eitthvað annað en pylsur, niðursoðnar baunir, spælt egg og bacon! ;)).

Það má að sjálfsögðu ekki gleyma því að hann Gústi Lísukarl á einmitt líka afmæli í dag. Það er bara gott fólk sem á afmæli 16. maí! Til hamingju með það karlinn!

Kossar og knúsar að utan...

Heimskur telur sig heimskan

Nú held ég að hægt sé að telja mig heimska. Þrátt fyrir að vita hvernig heilsan verður daginn eftir djamm á ég í mesta basli með að stoppa þegar ég er komin á ákveðið stig. Við hjónin fórum í þrítugsafmælisveislu til hans Dadda hennar Tinnu sem er með mér í náminu á föstudaginn. Palli var svo indæll að koma bara yfir til okkar og sat yfir grislingunum þar til Helgi kom heim, að sjálfsögðu dugði mér það ekki að vera slútta partýinu klukkan eitt! Afmælið var voða fínt, góður matur og nóg af Mojito, bjór og rauðu. Alltaf vel veitt á Pomosavej. Farið var í skemmtilega leiki og tónlistin spiluð hátt og jafnvel dansað svolítið. Þegar ég gerði mér grein fyrir að stiginu væri náð (því það geri ég alltaf, þekki alveg hvenær ég á að stoppa, en geri það bara ekki) fór ég yfir í Kóka kóla en það næsta sem ég veit er komið rauðvín í stað kóks í glasið. Þá var ekki aftur snúið og heilsan eftir því daginn eftir, sem NB átti að fara í lestur og lærdóm. Ég lá í bælinu á milli þess sem ég faðmaði póstulínið og keyrði vörubíl. Þið ættuð bara að vita hvað það er skemmtileg lífsreynsla að hafa eitt barn hangandi á bakinu og annað togandi í hárið á manni til að athuga hvað sé að gerast þarna í klósettskálinni og fá lokið á klósettinu ítrekað í hausinn á meðan maður hefur ekki orku í neitt annað en að kasta upp. Frekar sorglegt allt saman. Það er bara óskandi að börnin hljóti ekki skaða af. Þetta gerði mér grein fyrir því að svona djamm verður ekki á dagskrá í bráð. Eða allavega ekki þar til næst...

Halle Berry heilsar

Ég upplifði stóra draum minn í nótt, í draumi. Ég var Halle Berry á ónefndu skemmtiferðaskipi (ekki þó Herjólfi, þó gaman sé að sigla með dallinum). Um borð í skipinu var herra Brad Pitt líka staddur. Með okkur tókust kynni og í ljós kom að Braddi karlinn var í einhverjum "önderkoverleik". Þrátt fyrir að reyna eins og hann mögulega gat að fara hulduhöfði í skipinu tókst honum því miður ekki betur en svo að upp um hann komst. Eins og sannri kvikmyndahetju sæmir tók ég (Halle Berry) það að mér að bjarga karlgreyinu. Þetta endaði með því að óvinir Pittsins köstuðu syni hans út fyrir borð og ég var neydd til að gera það sama til að bjarga lífi Brads. Svo vel vildi þó til að mitt barn reyndist vera Babyborn-dúkkan hennar Bríetar Huldar, í prjónaða dressinu frá Ólöfu og Jónu. Þegar ég hafði fórnað þessari annars ágætu dúkku var lífi Bradda bjargað og hvernig endaði svo draumurinn? Að sjálfsögðu með KOSSI! Já, vinir mínir, ég hef kysst Brad Pitt og ekki nóg með það, ég hef líka verið Halle Berry! Geri aðrir betur!

Súkkulaðitilvitnun:
"I livets kager, er vennerne chokoladestykkerne."

Valdarán og aðrar hugmyndir

Það er greinilegt að sumarið er á leið hingað til Danmerkur. Ég veit ekki nákvæmlega hvernig það kemur, en það kemur. Trúlega strax á miðvikudaginn þegar spáð er 20 stiga hita. Reyndar eru margir samnemendur mínir við SDU farnir að koma heldur léttklæddir í skólann. Stuttbuxur, pils, stuttermaskyrtur og bolir. Hljómar vel, ekki satt? Mér finnst samt ekkert spennandi til þess að hugsa að á sama tíma og sólin skín og hitinn bræðir þarf ég að sitja inni í skugganum við lestur. Já, takk! Prófin byrja 9. júní og þeim lýkur ekki fyrr en 3o. júní! Frekar fúlt. Ég er einmitt að spá í því að "framkalla" valdarán og ryðja menntamálaráðherra Danmerkur af stóli og hlamma mér á hann sjálf. Það fyrsta sem ég hafði hugsað mér að gera er að færa skólaárið þannig að það henti mér betur. Láta skólana byrja í upphafi ágústmánaðar, láta jólaprófin vera í desember, sem NB er jólamánuðurinn, meira að segja líka hérna í DK! Síðan læt ég hefja kennslu í janúar í stað febrúar áður og að lokum læt ég vorprófin verða að vorprófum, ekki miðsumarsprófum! Þannig lýkur skóla með pompi og pragt eigi degi síðar en 31. maí, takk fyrir! Eftir að þetta er komið í gagnið hafði ég hugsað mér að breyta einkunnaskalanum og setja 10-skalann á. Fella niður þennan 13-skala þar sem einkunnagjöf virðist að miklu leyti vera geðþóttaákvörðun kennaranna. Að þessum breytingum loknum myndi ég setja fram frumvarp þess eðlis að engum sé leyft að breyta þessum annars líka ágætu reglum sem ég set. Eftir þessa tvo daga mína á þingi (já, það borgar sig að hafa hraðar hendur), sest ég aftur á skólabekk og nýt nýja flotta skólakerfisins, byggt með þarfir íslenskra námsmanna í huga! ;)

Súkkulaðitilvitnun:
"Barndommen er den vidunderlige periode, hvor man taber sig i vægt bare ved at gå i bad."

Kveðjur

Ég gleymdi alveg að óska þeim Elísabetu og Gulla til hamingju með soninn sem fæddist á þriðjudaginn og Sesselju með litla bróður! Til hamingju öll!
Svo átti hann Gummi þrjátíuogfimm ára afmæli, það var líka á þriðjudaginn. Svo til haminju Gummi Marteinn!

Kúkur í baði

Hvað er ógeðslegra en kúkur í baði?
Í þau tvö skipti sem börnin hafa verið böðuð í þessari viku hefur fundist kúkur í baðinu! Ojojoj... eins og Hallgrímur Ormur hefði orðað það. Fyrst féll það í hlut dömunnar að verða brátt í brók, þó engin væri, og í gær var það svo sveinninn sjálfur sem losaði sig við óþægindin. Ég brást hin versta við og reif börnin upp úr þessum annars "stóra" bala, sem er baðið þeirra systkina. Helgi átti hins vegar í mesta basli með að halda í sér hlátrinum, varð rauður og fjólublár í framan og tárin trítluðu niður kinnarnar. Maður sem ekki einu sinni gat grenjað þegar börnin fæddust! Að sjálfsögðu fengu börnin sturtuferð með pabba eftir ólukkuna, þeim til mikillar óánægju. Hláturinn og skemmtunin yfir úrgangnum varð því fljótt að gráti í sturtu með pabba. Börnin, sem annars sjaldan eru þvegin með sápu, nema á allra helgustu stöðunum, fengu því ærlegan jólaþvott fyrir háttatímann bæði skiptin sem óvinurinn birtist í baðinu.

Súkkulaðitilvitnun (veit hreint ekki hvort hún á við í þetta skiptið, en læt hana vaða):
"Nogle breder glæde ud i verden, chokolade narkomaner breder sig bare."

Nýtt útlit

Heibbs allir saman!
Ég vil endilega fá athugasemdir á nýja útlitið á síðunni. Er þetta nokkuð of matreiðslubókarlegt?
Mér finnst þetta svolítið hlýlegra...

Látið mig vita!

Til mömmu

Þetta fann ég. Nokkuð til í þessu!

4 ára ~ Mamma mín getur allt!
8 ára ~ Mamma mín veit mikið! Mjög mikið!
12 ára ~ Mamma veit sko ekki allt!
14 ára ~ Auðvitað veit mamma ekki þetta heldur!
16 ára ~ Mamma? Hún er nú svo gamaldags eitthvað!
18 ára ~ Sú gamla? Hún er nú hálf úrelt!
25 ára ~ Jú, hún gæti vitað eitthvað um það!
35 ára ~ Fáum álit mömmu áður en við ákveðum þetta!
45 ára ~ Hvað ætli mömmu hefði fundist um þetta?
65 ára ~ Ég vildi að ég gæti rætt þetta við hana mömmu!

Góða helgi!

Ljós í lífið

Ég vil byrja á því að óska þeim Hönnu Láru og Ingibjörgu til hamingju með daginn! Vonandi dekstra karlarnir og krakkarnir við ykkur í tilefni dagsins.

Að öðrum málum.
Við hjónin höfum aldrei verið neitt sérstkalega þekkt fyrir það að vera tæknivædd. Höfum t.a.m. ekkert vit á tölvum, sörrándsýstemum eða öðru slíku. Í gær náðum við þó botninum í þessari ónútímavæðingu okkar. Ég rölti mér yfir til varmameisarans, sem er húsvörðurinn okkar, og fékk hann til að kíkja á ljósið í ganginum hjá okkur, sem ekki hafði virkað síðustu tvo-þrjá mánuðina (við erum svo afskaplega framkvæmdaglöð!). Við höfðum reynt allt, skipt um peru, skipt um ljós, tengt allt aftur og ég veit ekki hvað og hvað. Þegar klukkan er rúmlega hádegi er bankað á dyrnar. Fyrir utan stendur sjálfur viðgerðarmaðurinn. Snillingurinn klifrar upp á stól (sem hefði þurft að vera svona 50 cm. hærri svo vinnuaðstaðan yrði góðkennd), opnar rafmagnsboxið og byrjar að fikta. Jú, allt í lagi með allt hérna. Tengir ljósið aftur. Prófaðu að kveikja. Já. Ég geri það. Ekkert ljós. Gæinn fiktar aðeins í sjálfri perunni. Prófaðu núna. Já. Ég geri það. Og þá varð ljós! Perunni hafði ekki verið skrúfað nægilega langt inn í statífið sem hún er fest í! Vá, hvað mér leið illa. Ég sá hvernig maðurinn glotti og átti í mesta basli með að halda niðri í sér hlátrinum, ekki álsa ég honum fyrir það! Frekar neyðarlegt allt saman. Ég vil meina að þetta sé allt Helga sök. Hann ólst jú upp við ljósvél og á stöku stað olíulampa. Hann saknar heimahaganna og reyndi að ná upp sömu stemningu hér. Ég held ekki að það hafi tekist, því miður.

Jæja, það var nú bara þetta í þetta skiptið. Hlæið bara að okkur og kvittið svo!

Súkkulaðitilvitnun:
"Hvordan kan en æske chokolade på 1 kg. få en kvinde til at tage 3 kg. på?"

Hjálmar og aðrar forvarnir

Var að koma heim úr morgunhjólatúr. Skilaði Elí Bergi til dagmömmunnar og Bríeti Huld í leikskólann. Þetta var fyrsti hjólatúrinn í ansi langan tíma. Ég náði loksins að rífa hjólið MITT af karlinum og rétta honum bíllyklana. Ekki svo að skilja að ég hafi áður borið fyrir mig leiðinlegt veður og tvö börn og så videre og så videre. Nei, nei, ég var alveg parat, eins og þeir segja hérna í útlandinu, Helga finnst bara svo gaman að hjóla. Það er nú reyndar ekki eins og það sé bara til eitt hjól á heimilinu. Hitt hjólið er bara búið að vera frekar leiðinlegt. Það er víst ekki ávísun á gott farartæki þegar maður borgar bara um það bil 800 dkr. fyrir hjól í Kvickly. Nægur peningur, en lítið um gæði.
Í þessum áðurnefnda hjólatúr mínum reikaði hugur minn aðeins um síður dagblaða gærdagsins. Þar var meðal annars bakþankagrein, ansi góð. Sá sem hana skrifaði var að spá í þeim nákvæmlega sama hlut og við hjónin erum búin að vera að velta fyrir okkur, hvers vegna hjólar Daninn hjálmlaus? Það þykir sjálfsagt að smella hjálmi á barnið sem situr aftan á (reyndar er alltof algegnt að börn séu líka hjálmlaus) en það er bara svo hallærislegt að setja einn á hausinn á sjálfum sér! Ótrúlega glatað að hjóla með vörn gegn höfuðáverkum um götur bæjarins! Hann setti fram þá myndlíkingu að það væri mikið meira "kúl" að hjóla með opnar höfuðkúpur eftir óhapp heldur en að hjóla með hjálm. Hvaða gagn gera foreldrar fastir inni á stofnun eftir að hafa hlotið slæman höfuðáverka vegna þess eins að það var ekki "kúl" að hafa hjálm? Að sjálfsögðu eiga börnin að ganga fyrir og þau eiga hiklaust að hafa hjálm. Að mínu mati gildir það um foreldrana líka og auðvitað alla hina. Við hjónin erum einmitt þetta "glataða" lið sem alltaf hjólar með hjálma!

Ég sá svolítið alveg stórfurðulegt í gær þegar ég var á leiðinni til læknis. Fyrir utan læknastofuna var sjúkrabíll og þegar ég geng framhjá honum koma sjúkraflutningamennirnir út með sjúkling á börum. Með manninum er konan hans. Hún hálfpartinn hleypur á eftir þeim með sígarettu í hönd, réttir karlinum sem tekur vænan smók um leið og hann fer inn í bílinn. Ég veit ekki hvers vegna maðurinn fékk far með sjúkrabílnum, en mér fannst þetta alveg bráðfyndið atriði. Inni í bílnum ætti kannski að standa "Lungnalaus maður andar ekki."?

Súkkulaðitilvitnun:
"Jeg har aldrig mødt kalorie, jeg ikke kunne li´."

Páskar

Frábært veður, Søndersø, Hasmark, Vejle, Billund, góðar móttökur frændfólks í Horsens, páskaeggjaát og Odense Zoo eru það sem einkennir páskahelgina hjá okkur fjölskyldunni á Ugluhæðinni. Notó spotó. Æðislega gott grillað lambalæri með hvítlauksgeirum og frönsk súkkulaðikaka sem aldrei varð, vonandi samt í dag. Ólesinn lestur, kannski ég kippi því í liðinn. Sjónvarp og útivera, þó ekki saman.

Haldið áfram að eiga góða páskahelgi!

Súkkulaðitilvitnun:
"Motion gør dig ikke så sulten som at tænka - på chokolade."

Addý páskaeggjadrottning.

Í minningu ömmu

Í gær hefði orðið sjötug elskuleg amma mín, Ellý Björg Þórðardóttir. Hún var sannkölluð kjarnakona. Þær eru ófáar minningarnar um hana sem ég varðveiti með mér. Ég minnist hennar helst á því hve notalegt það var að koma til hennar og afa Hreins á Háaleitisbrautina. Þar fékk ég t.a.m. að sortéra gamalt og ónothæft snyrtidót frá hinu nýrra. Það var oft stútfullur poki sem ég tók með mér heim, mömmu til ómældrar ánægju! Við amma áttum líka leyndarmál. Amma bar nefnilega hártopp. Dag einn þegar ég var í pössun hjá henni var hún að gera að toppnum og ég, barnið sjálft, skildi hvorki upp né niður í því hvernig í ósköpunum hún fór að því að taka af sér hárið. Hún sagði mér þá leyndarmálið sem ég lofaði að segja engum frá. Ég man ekki hve gömul ég var þegar þetta átti sér stað, en leyndarmálinum hélt ég út af fyrir mig þar til ég uppgötvaði, mér til skelfingar, að þetta vissu allir. Þá var ég farin að nálgast tvítugt.
Þegar við eldri systkinin fengum að gista hjá þeim afa og ömmu var hápunkturinn að fá að sofna á dýnum sem amma kom fyrir fyrir framan sjónvarpið, enda vissi hún hve mikilvægt það er að láta fara vel um sig fyrir framan kassann. Það er óhætt að segja að amma hafi verið einn dyggasti stuðningsaðili sjónvarpsdagskránna hin síðari ár.
Síðustu ár ömmu fékk ég að njóta nánari samvista með henni í kór Bústaðakirkju. Það var æðislegt! Amma naut mikilla vinsælda og hvar sem hún fór var eftir henni tekið. Það átti líka við um veru hennar í kórnum. Hún var einn af stólpunum þar. Búin að starfa með honum í áratugi, bæði með kórnum og Guðna heitnum Guðmundssyni, organista. Það varð því svolítið tómlegt á kóræfingunum eftir að hún amma lagði söngstarfið á hilluna. Það var svo notalegt að geta hallað sér upp að henni og fengið ráðleggingar þegar ég náði ekki erfiðustu alt-línunum. Hún kunni alla sálmana og fjöldan allan af sönglögum og kórverkum, hver sem höfundurinn var. Ef hún kunni ekki alt-línuna eða fannst hún leiðinleg eins og hún var, bjó hún einfaldlega til nýja! Ef hún kunni ekki textann, þá trallaði hún bara! Hún reddaði sér. Hún gerði þetta svo listavel að hún komst upp með þetta. Tónlistin var henni í blóð borin. Auk þess að syngja spilaði hún á gítar, píanó og harmónikku.
Amma var ákveðin. Hún hafði ákveðnar skoðanir. Hún kunni hins vegar þá erfiðu list að segja skoðanir sínar án þess að vera vond. Vegna þessa bar fólk virðingu fyrir henni, og gerir enn. Ástæðan er trúlega sú að hún hafði húmor, frábæran húmor. Ég man að þegar hún hitti Helga minn í fyrsta sinn tilkynnti hún mér að ef hún væri þrjátíu árum yngri myndi hún stinga undan mér! Henni fannst hann svo sætur! Svo hundskammaði hún mömmu fyrir að hafa bara sagt hann "ágætan".
Ég er þakklát fyrir að hafa átt ömmu að. Ég er líka þakklát fyrir að eiga tvær aðrar yndislegar ömmur (og að sjálfsögðu afa líka ;)), sem enn eru á lífi.

Gleðilega páska!

Súkkulaðitilvitnun:
"I livets kager, er vennerne chokoladestykkerne."

Vorfílingur og spilafíkn

Ég fékk vorfílinginn yfir mig áðan. Við fjölskyldan hjóluðum út í Højbyskov, sem er skógurinn "okkar" skv. landfræðilegri staðsetningu. Ummm... hlýtt, stilla og fuglasöngur. Yndilsegt. Þetta fékk mig eiginlega til að endurskoða þá hugmynd okkar hjóna um að flytja okkur upp fyrir hraðbraut. Þó sveitin sem við búum í sé nokkuð langt frá miðbænum er svo rólegt hérna. Þetta er einskonar smábær í borginni. Alltaf frekar rólegt og notalegt. Auk þess sem það er ekkert sérlega langt að hjóla í skólann (sérstaklega þegar litið er á að Helgi beib hjólar kvölds og morgna í vinnuna sem er norðan við miðbæinn, sirka 15 kílómetrar eða þar um kring). Þar að auki erum við með bíl og komumst allra okkar ferða óhindrað, það er svo lengi sem bíllinn fær ekki þá flugu í hausinn að gera sér upp heilsuleysi og angra okkur á þann háttinn. Sveitasælan er notaleg. Ég væri hins vegar til í rúmbetra húsnæði, þó ekki sé hægt að kvarta undan plássleysi miðað við margt annað húsnæði, en mikill vill meira! Raðhús með garði væri náttúrlega toppurinn, hvað þá einbýlishús með garði! Garður er skilyrði hér í Danaveldi, vil ég segja. Hér er sumarið sumar og hægt að nýta garðinn. Við kynntumst því aðeins á Kochgsgade síðasta sumar. Þar var fínn afgirtur garður sem við höfðum aðgang að og þar sem við vorum á stuen, eða fyrstu hæð, var ekki langt fyrir okkur að fara með drykkjarföng og annað góðgæti út. Sem betur fer erum við þó með smá skika hérna, þó ekki sé hann stór, þá er hann afgirtur og hægt að skutla börnunum út og vaska upp á meðan. Maður hleypur bara út þegar maður heyrir öskur eða þegar börnin verða of hljóð.

Ég fékk tölvupóst frá vinkonu minni um daginn. Sá póstur fjallaði um ungan dreng og spilafíkn hans sem leiddi til sjálfsmorðs. Spilafíkn er hræðileg fíkn, jafnvel hræðilegri en áfengisfíknin þegar tekið er með í reikninginn að hana er auðveldara að fela, það finnst t.a.m. engin lykt af fíklinum. Fíkillinn notar hvert tækifæri sem gefst til að spila og telur heppnina alltaf vera á næsta leiti. 500 kallinn sem hann vann í gær heldur honum við efnið og í dag telur hann miklar líkur á því að stóri potturinn falli honum í skaut. Það gerist sjaldan. Oftar en ekki fer spilarinn heim slyppur og snauður, með bullandi móral og áhyggjur sem naga hann inn að beini. Hvað á að segja konunni, fjölskyldunni og vinunum? Hvernig á að borga næstu leigu eða hafa efni á mat? Spilafíkn er viðbjóður, eins og öll önnur fíkn. Í dag er ég búsett í Danmörku þar sem spilasalir, eða Casino, eru leyfðir. Hér birtast auglýsingar í hléum allra helstu sjónvarpsþáttanna þar sem auglýstar eru heimasíður þar sem hægt er að veðja á allt mögulegt sem ómögulegt. Frekar sorglegt. Alls staðar er bent á hvernig maður getur orðið skjótríkur, enginn talar um að tapa. Þeim parti halda menn fyrir sig. Í dag er t.a.m. grein í Ugeavisen þar sem pókerspilari fer fögrum orðum yfir "íþróttina". Hann talar um hve auðveldlega hann vann sér inn 30 þús. dkr. á rúmri klukkustund, í klaus fyrir neðan stendur í smáu letri hve skamman tíma það tók hann að tapa 27 þús. dkr. Það tók hann lengri tíma að tapa þeim, svo vinningurinn var hans! Hræðilegt að þetta skulu vera skilaboðin til ungs fólks. Sittu fyrir framan tölvuna og spilaðu, þannig verðurðu ríkur! Bullshit!

Takk fyrir mig.

Súkkulaðitilvitnun:

"Spis et varieret måltid om dagen - en æske fyldt med chokolade."

Einfeldni er af hinu góða, ekki satt?

Mikið hef ég verið furðulegur krakki. Ég gat aldrei skilið það hve hratt Jesúbarnið óx úr grasi. Frá jólum að páskum hafði hann elst um hvað 33 ár! Að sjálfsögðu átti allt sem á daga Jesúbarnsins hafði drifið að hafa gerst á einu og sama árinu, en ekki hvað! Jólin koma jú á undan páskum, svo þetta var alveg rökrétt. Annað var algert rugl enda er ekki hægt að kalla fullorðinn mann JesúBARNIÐ! Barnið hljót því að vera barn, en ekki fullvaxta maður.

Smá tuð í telefni dymbilviku.

Súkkulaðitilvitnun:

"Chokolade er blandt de mest populære ting, der kan redde én fra depression."

Góða helgi

Þar sem frúin er búin að vera ansi upptekin síðustu daga kemur þessi svolítið seint:

ELSKU BESTA AMMA MÍN, TIL HAMINGJU MEÐ DAGINN ÞANN 5.!

Matarboð, gestir, gruppearbejde og rok er eitthvað sem einkennir þessa vikuna. Að ógleymdum enn fleiri afmælisgjöfum! Ég veit hreinlega ekki hvað gengur að fólki, en ég þakka kærlega fyrir mig! Þrátt fyrir kvabb og kvein er aldrei leiðinlegt að fá afmælisgjafir. Helgi minn fór einmitt í vikunni og keypti geislaspilarann fyrir mig í græjurnar svo nú er hægt að tjútta almennilega við heimilisstörfin. Lundin verður eitthvað svo létt þegar maður getur sungið og dansað við ryksuguna.

Vorið er loksins farið að gera aðeins vart við sig þó það eigi nú samt erfitt með að koma alveg úr felum. Veðrið í gær minnti t.a.m. svolítið á íslenskt útileguveður, sól, rok og hvorki kalt né hlýtt. Í dag er hins vegar dumbungi yfir öllu svo garðyrkjustörf verða að bíða betri tíma.

Það er ekki laust við það að prófkvíði sé farinn að plaga dömuna. Að minnsta kosti hafa tvær nætur í þessari viku farið í draumfarleg kvíðaköst (flott nýyrði, ekki satt?). Fyrra skiptið dreymdi mig að ég væri á leiðinni í próf til ákveðins kennara í HÍ, sá er m.a. kenndur við setningarfræði og íslenskt nútímamál (þeir vita sem til þekkja). Það vildi nú ekki betur til en svo að ég varð of sein í prófið og til að bæta gráu ofan á svart þá gleymdi ég þeim gögnum sem nota mátti í prófinu heima. Það gekk allt á afturfótunum. Boðar ekki gott. Ætli málið sé ekki bara að rífa sig upp af rassgatinu og hefja lestur.

Ég er gersamlega andlaus, en skrifa bara til að skrifa. Vona að það gerist ekki aftur í bráð.

Súkkulaðitilvitnun fær að fylgja:

"Jeg kan godt lide chokolade gaver, men jeg vil allerhelst have noget, du selv har lavet - som penge du har tjent."

Góða helgi, gott fólk!

Smá afmæliskveðja

Að sjálfsögðu gleymdi ég svo að óska henni móðursystur minni til hamingju með daginn.

TIL HAMINGJU MEÐ AFMÆLIÐ ELSKU SIGFRÍÐ MÍN!

Kossar og knúsar frá DK,
Adds padds og co.

Kærar þakkir til ykkar allra!

Vá! Ég þakka allar afmæliskveðjurnar sem ég hef fengið. Hvort sem þær bárust í gegnum internetið, með sms-i, msn-i, símtali eða með fólki sem flutti mér þær í eigin persónu! Takk, takk, takk! Alltaf gaman þegar fólk man eftir mér. Sjálf er ég ekki sú allra sterkasta á sviði afmælisdagaminnis, svo ég get ekki farið fram á það að fólk muni eftir mér (kannski síðasta færsla hafi hjálpað ;D).

Sjálfur afmælisdagurinn var ansi fínn. Við fengum nokkra gesti hingað til okkar í kaffi, þau Tinnu og Emelíu Ögn (Daddi var lasinn, greyið), Rósa, Palli og grislingarnir tveir mættu líka ásamt Heiðu og hennar börnum. Svo það var ansi fjörugt hérna. Þó óþarfinn sé algjör, fékk ég fullt af gjöfum í tilefni dagsins. Mjólkurkar og sykurkar í stíl við tekönnuna mína frá Evu Solo (held reyndar að merkið heiti Solo og hönnuðurinn Eva, eða eitthvað svoleiðis), rosa flott varagloss og augnskugga og þessa líka frábæru bók um súkkulaði (greinilegt að það þarf ekki að þekkja mig lengi til að kynnast mér vel ;)) og blóm, að ógleymdum alltof háum peningaupphæðum inn á bankareikninginn minn, sem fara að sjálfsögðu beint í Tivoli-geislaspilarann. Þúsund þakkir fyrir mig!

Á laugardagskvöldið héldum við hjónin í afmæli til þriggja skvísa hérna í Óðinsvéum, þeirra Ellu, Hillu og Ragnhildar, sem voru svo yndælar að troða mér í saumaklúbbinn sinn. Þar var tjúttað fram á miðja nótt, með gítarspili og fleiru tilheyrandi (og alltof góðri bollu :I). Sunnudagurinn var hins vegar ekki eins góður, enda er það sjálfskaparvíti að fá sér í glas, svo mér er engin vorkunn.

Jæja, ég vildi bara þakka fyrir mig!

Læt hérna fylgja eina tilvitnun úr bókinni góðu um súkkulaðiunnendur, hún er reyndar á dönsku svo það er bara um að gera að dusta rykið af menntaskóladönskunni og reyna að skilja þetta.

"Jeg ville opgive chokolade - men jeg er ikke typen, der giver op."

Megi þið eiga góðan dag.

Afmæli

Í dag eru liðin 28 ár frá því að ég leit heiminn fyrst augum. Flestir hefðu trúlega haldið að þá hefði himinninn verið heiður, sólin yljað landanum og blómin verið útsprungin, en sú var nú ekki raunin. Mér skilst á henni móður minni, sem er minn helsti heimildamaður varðandi fæðingu mína, að veðurguðirnir hefðu leikið öllum illum látum, birgt fyrir sólu, hellt úr fötu og sagt eitt stórt "ATSJÚ!". Það var sem sagt rok og rigning daginn sem ég fæddist.
Á þessum árum hefur margt gerst. Það stendur án efa uppúr að eiga heila fjölskyldu útaf fyrir mig! MÍNA fjölskyldu. Auk þess sem margt yndislegt og skemmtilegt fólk hefur orðið á leið minni í gegnum reynsluskóginn. Takk fyrir það!
Í tilefni þessa dags ákvað ég að bjóða nokkrum vinum hérna í útlandinu til kaffisamlætis, enda komast þeir næst því að vera fjölskyldan okkar hérna. Í kvöld er svo þrusuafmælispartý hjá þremur píum hérna í DK á áætlun.

Ég vil líka óska henni Söru Líf, litlu frænku minni, til hamingju með daginn!

Þegar maður á afmæli á maður að vera fínn, ekki satt?! Því brá ég á það ráð að kíkja á eina hárgreiðslustofuna hér í bæ. Fyrir valinu varð hárgreiðslustofan Afrodita sem liggur lengra upp í bæ. Ég valdi hana sökum verðlags og þess að hún Heiða pæja fór þangað í síðustu viku og kom svona ægi fögur þaðan. Ég fékk tíma hjá nemanum á staðnum, enda eina lausa þegar ég pantaði tíma. Mitt mottó er nefnilega "betra er seint en aldrei". Neminn var lítil sæt stelpa af indversku bergi brotin. Hún stóð sig bara asskoti vel. Hún fékk reyndar að hafa frekar frjálsar hendur, enda er ég ekki vön því að ákveða sjálf hvernig hárið á að vera. Ég hef sjaldan haft ákveðnari hugmyndir um það en þær hvort það eigi að verða styttra eða lengra. Auk þess sem þær fáu sem ég hef þegar ég mæti á staðinn gleymast þegar fingur klipparans hefjast handa. Ég held þetta sé einhver töframáttur sem þjálfaður er upp í hárgreiðslunáminu. Allavega, hún fékk semsagt nokkurn veginn að ráða hárinu sjálf, þessi unga dama. Mér brá nú nokkuð þegar liturinn kom í ljós sem hún setti í. Rautt. Ég sá ekkert nema rautt. Svo til að bæta gráu ofan á svart (eða appelsínugulu ofan á rautt) setti hún tvo risastóra ljósa lokka á sitt hvorn staðinn á kollinum. Úfff... Ég vissi ekki alveg hvernig ég átti að bregðast við, en ákvað að sitja aðeins lengur á honum stóra mínum og sjá hvernig heildarútkoman yrði. Þegar daman hafði þurrkað og sléttað hárið og sett eitthvað klístur í, leit þetta bara ekkert svo hrikalega illa út! Þetta var satta að segja bara nokkuð fínt. Hárið varð ekkert rautt, bara með smá rauðum blæ, og lokkarnir tveir (annar að framan og hinn í hnakkanum) komu bara svona þrusuvel út. Það er nauðsynlegt að breyta til. Svo er það líka svo skemmtilegt! Ég er bara ansi sátt við þessa heimsókn norður fyrir hraðbraut, þó svo að herlegheitin hafi tekið hálfan fjórða tíma.

Jæja, ég ætla að fara og skella í eina köku fyrir fólkið.

Megið þið eiga góða daga.

Kveðja,
Addý afmælisbarn :)

Sérhljóðar og sund

Heilt og sælt veri fólkið (þ.e.a.s. Gillí og Lilja og hinn sem slæðist einstaka sinnum inn á síðuna)!
Það er talað um að við íslendingar séum ein ríkasta þjóð í heimi. Það getur vel passað þegar litið er á þjóðararfinn, tungumálið. Íslenskan er það alfegursta tungumál sem fyrirfinnst á jarðarkringlunni (á norðurhjara í það minnsta). Spænskan er reyndar mjög falleg líka, en ég hef aldrei verið hrifin af svona "ælu-, vælu-"málum eins og frönsku, en ítalskan finnst mér líka ansi hljómfögur. Auk þess hve íslenskan er hljómfögur og "hrein" er málfræðin ekkert svo slæm nema kannski fyrir útlendinga. Hins vegar er talað um það hve auðvelt það er að læra dönskuna. Ég er þessu ekki sammála. Um þessar mundir er ég nefnilega í hringiðu dönsku hljóðfræðinnar og setningafræðinnar. Ég hef BA-próf í báðum þessum fögum (reyndar á íslensku) og mér reynist það þrautinni þyngra að skilja hvað fram fer í tímunum. Við stelpurnar unnum t.a.m. alla helgina að verkefni sem átti einungis að taka u.þ.b. tvo tíma! Okkur var hvorki unnt að klára verkefnið né hafa það sem við þó leystum hárrétt! Taka ber fram að hópurinn samanstendur af þremur dönskum píum og tveimur íslenskum skutlum, þannig að ekki er hægt að skella skuldinni einungis á það að við höfum annað tungumál en dönsku að móðurmáli. Hér eru nefnilega reglur á reglur ofan og þó það fyrirfinnist margar undantekningar af setningarfræðireglum og hljóðfræðireglum í íslensku þá eru þær "pís of keik" miðað við þær dönsku. Ég er líka búin að komast að því að það á að innleiða sérhljóðkerfið íslenska inn í öll önnur tungumál (sérstkalega í dönskuna) það eru svona um það bil tíu útgáfur af o-i hérna, ég heyri aldrei muninn og það pirrar mig!

Að öðru skemmtilegra. Ég er að drepast úr harðsperrum! Eftir sund! Hver hefði getað trúað því að maður gæti haft svona hrikalegar harðsperrur eftir sundsprett! Gærdagurinn hófst sem sagt á því að ég tók sundsprett í lauginni sem tilheyrir háskólanum. Að sjálfsögðu synti ég eins og ég er vön, langsum yfir laugina. Eftir tvær ferðir fram og tvær til baka gekk sundlaugarvörðurinn að mér, hnippti í mig og bað mig vinsamlegast um að synda þvert yfir laugina eins og allir hinir! Já, ég hafði velt því fyrir mér hvers lags eiginlega þetta væri, ég var sú eina sem synti í rétta átt! Það kom mér ekki til hugar að ég væri sú eina sem synti í öfuga átt! Þrátt fyrir þessar ógöngur reyndist þetta svo vel að ég ákvað að endurtaka leikinn í dag (gerði líka misheppnaða tilraun til að losna við harðsperrurnar eftir gærdaginn með því að synda þær af mér, það tókst ekki betur en svo að þær mögnuðust um allan helming). Það kom því berlega í ljós að ég er í hræðilegu formi. Ég held því að málið sé bara að stinga sér til sunds þá daga sem ég sæki tíma í þeirri von um að þolið aukist og að ég komist í betra form.

Jæja, best að fara að sinna grislingunum.
Bið að heilsa í bili.

Nöfn

Mikið geta nöfn skipt mann miklu máli. Þegar ég var yngir vildi ég heita allt annað en Addý, ég var meira að segja kölluð Gauja af vinkonunum í tilraunarskyni, í svona u.þ.b. tvær vikur eða svo. Það dugði nú ekki lengur en svo, þar sem ég svaraði víst aldrei nafninu. Þegar kom svo að nafngift frumburðarins rak okkur hjónin í rogastans, þar sem við höfðum valið nöfn eftir miklar vangaveltur og umhugsun. Þegar barnið svo loksins fæddist og reyndist vera dama með dökkt hár og strípur í því, urðu þau nöfn sem við höfðum ætlað að nota ónothæf. Í gang fóru tvær langar nafnaleitarvikur og fyrir valinu varð þetta annars fína nafn Bríet Huld, enda daman fram úr hófi ákveðin frá degi eitt. Þetta reyndist þó einfaldara með seinni nafngiftina þar sem kauðinn okkar litli hefur alltaf verið svolítill Elí Berg, reyndar fannst mér nafnið Helgi líka passa við hann, kannsi vegna þess hve líkur hann var pabba sínum fyrst eftir fæðingu. Ef ég hins vegar hefði fæðst í enskumælandi landi hefði kvenmannsnafnið Grace án efa orðið fyrir valinu, nema ef eiginmaðurinn hefði verið þeim mun ákveðnari og staðfastari í þessum málum.
Í dag er ég sátt við öll nöfnin í kringum mig, ansi sátt við Addýjar nafnið, enda svolítið stjörnulegt. Ég meina: Addý Guðjóns, frekar flott ekki satt? ;) Bríet Huld (nafnið þýðir í raun hin háa huldukona) og Elí Berg (Elí þýðir víst guð og Berg er náttúrlega berg eða bjarg) eiga bæði nöfn mikilla kvenmanna og standa vel undir því að mínu mati. Nafnið Helgi er náttúrlega guðdómlega fallegt líka!

Þar til síðar...

Skattamál

Við vorum að gera skattaskýrsluna áðan, eða réttara sagt byrjuðum á henni (enn vantar gögn). Þvílík endemis vitleysa og guð minn góður hvað þetta er leiðinlegt! Ég skil ekki fólk sem starfar sem endurskoðendur (þá er ég ekki að tala um fuglafræðinga). Endurskoðendur skilja mig ábyggilega ekkert frekar en ég þá, en það er allt önnur ella.

Þessi skattamál eru nú ekkert búin að ganga neitt sérstaklega smurt. Það hófst nú á því að þegar við loksins höfðum fengið veflykilinn sendan til tengdó uppgötvuðum við okkur (aðallega mér þó) til mikillar skelfingar að ég var ekki skráð sem maki Helga. Það var bara tvennt í stöðunni, annað hvort hafði minn elskulegur eiginmaður lokkað mig til að skrifa undir skilnaðarpappírana sofandi, eða ég var hreinlega dauð. Mér fannst síðari kosturinn líklegri þar sem ég trúi í fyrsta lagi ekki slíkri óiðjan eins og að skilja við mig upp á Helga, honum dettur það vonandi aldrei í hug, auk þess sem heimilisfólkið hefur títt látið eins og það heyri ekki í mér, sem væri að sjálfsögðu eðlilegt ef ég væri farin yfir móðuna miklu. Makaleysi Helga var þó ekki það eina sem rangt var í skattaskýrslunni heldur virðist svo vera sem öll þessi plögg og pappírar sem síðustu vikur okkar sem ekta Íslendingar fóru í að fylla út og koma á rétta staði hafi glatast, því hann var þann 1. des. 2005 skráður með lögheimili í Goðatúni 7 þrátt fyrir að vera í þjóðskrá skráður í Danmörku. Frekar undarlegt allt saman. Minn elskulegur tengdafaðir ákvað þó að kippa í spotta fyrir okkur og spjallaði aðeins við þá hjá skattinum og fékk þetta leiðrétt. Þannig að í dag erum við fjölskyldan öllsömul skráð í Goðatún 7. En saman þó.

Í þessu veseni öllu saman ákvað Helgi að athuga með Póstinn og fá úr því skorið hvers vegna lítill sem enginn póstur hefði borist til umboðsmanns okkar heima. Þá kom í ljós að við vorum enn skráð í Goðatúninu hjá þeim, okkur til ómældrar gleði, enda ekki eytt neinum tíma í að koma öllum pappírum, eins og áður sagði, á rétta staði rétt áður en við komum hingað út. Ég man meira að segja eftir þessum litla snepli sem ég fyllti út uppi á einhverjum Hálsi þarna í Reykjavíkinni. Ég var léttklædd sökum hita og sólin skein, ég var á jeppanum þeirra mömmu og pabba og fyllti út einhvern gulan (að mig minnir) pinkulítinn snepil. Það er ekki að undra að gögnin týnist ef þau eru ekki stærra en sem nemur nafnspjaldi!

Jæja nóg af rausi í bili.

Glaðningur að heiman

Þá er enn einni sældarvikunni lokið. Við fengum góða gesti í síðustu viku, eins og vikuna þar á undan. Siggi Finnur og Magga Ásta komu til okkar á mánudaginn og dvöldu fram á fimmtudag. Hann Bingó okkar kom svo til okkar á laugardaginn en þorði nú ekki að staldra lengur við en í rúman sólarhring í fyrstu atrennu, hann bar reyndar fyrir sig námskeiðissókn í Kaupmannahöfn, einmitt!
Það er alveg svakalega ljúft að fá til sín vini að heiman. Alveg afskaplega notalegt. Það er heldur ekkert verra (en þó nokkur óþarfi) að gestirnir koma alveg drekkhlaðnir góðgæti eins og Íslendingar einir skapa það! Séríslenskt Cheerios og Cocoa Puffs í bland við hangikjöt og flatkökur eru oftar en ekki í farteskinu, ásamt harðfiski (munaði sem maður leyfir sér annars aldrei þegar maður sjálfur er búsettur á klakanum!), fullt af sælgæti (sem verður nú ekki til þess að maður grennist, enda ekki tilgangurinn með förinni hingað út), skyri og Mysingi fyrir dótturina. Bingó braut þetta þó upp og færði okkur nýja diskinn með Baggalút og íslenskt brennivín! Þetta er að sjálfsögðu mikil björg í bú, þar sem við erum jú fátækir námsmenn í útlöndum, ja, ég í það minnsta. Það fyndna við þetta er (ekki misskilja mig, ég er mjöööööög þakklát fyrir allar þessar góðu gjafir!) að það dettur engum í hug að banka upp á hjá manni á meðan maður býr heima og færa manni svona eins og einn Bónuspoka fullan af mat! Nei, þá þarf maður að sjá um sig sjálfur og hana nú! Reyndar uppsker maður nú einstaka sinnum matarboð og afmælisveislur, með kökum og öðru góðgæti hjá þessu sama fólki og sendir manni glaðninginn út. Svo trúlega eru sendingarnar svona einskonar sárabætur fyrir það að maður kemst ekki í boðin heima og er þar af leiðandi útundan ef fólk sendir manni ekki eitthvað ætt sem nemur því sem maður annars hefði innbyrgt í matarboðinu eða veislunni. Sniðugt!
Ég segi því bara: TAKK FYRIR MIG! Ég ætla að demba mér í Nóa-kroppið og Appólólakkrísinn. Ummm...

26

Mikið getur maður verið klikkaður. Á árunum í kringum fermingu hlakkaði ég alveg svakalega til þess að verða 26 ára. Ég veit ekki hvers vegna, en þessi tala var eitthvað svo heillandi. Ég trúði því að þá yrði ég búin að mennta mig og komin á vinnumarkaðinn, búin að stofna fjölskyldu og gæti leyft mér hvað sem er! Utanlandsferðir tvisvar, ef ekki þrisvar, á ári og sumarbústaður í kyrlátu rjóðri í fallegum dal á Íslandi. Veit ekki hvers vegna, en þetta stóðst ekki og kemur trúlega ekki til með að standast hvursu gömul sem ég verð. Ég vona þó að ég fái einhvern tímann fasta vinnu þegar ég er búin með námið, fjölskyldan er jú komin (allavega hluti hennar) en sumarbústaðurinn lætur bíða eftir sér og mér finnst ekki taka því að blæða í utanlandsferðir nema til þess að setjast að í nýju landi. Þessum framtíðardraumi mínum skorti alla almenna skynsemi og hann var alveg laus við hugsunina um þær áhyggjur og pælingar sem fullorðinsárunum fylgir. Í dag þegar ég færist óðum nær þrítugsaldrinum vildi ég hins vegar óska þess að hafa áhyggjuleysi unglingsáranna, ég vildi óska þess að maður þyrfti ekki að greiða neina reikninga og að maður hefði ekki hugmynd um fjárhagsstöðu heimilisins (þið þurfið þó ekki að fara að hafa áhyggjur af okkur, hér er allt í fína) og gæti bara eytt þeim peningum sem manni áskotnast í föt og fleira skemmtilegt. Börnunum harðneita ég þó að skila, sem og eiginmanninum.

Já, þær eru furðulegar þessar hugmyndir um fullorðinsárin sem maður hefur sem unglingur.

Tréklossar

Hvað er málið með klossa? Tréklossa. Ég hélt þeir fyndust varla orðið í dag nema þá á þeirri deild Þjóðminjasafnsins sem tileinkuð er áratugunum upp úr miðri síðustu öld og í Hollandi. Þeir eru ljótir, harðir og skýla manni ekki! Þrátt fyrir þessa ókosti klossanna og mikils úrvals góðs skófatnaðar kjósa margir "samlandar" mínir að ganga í tréklossum og það í snjó og slyddu! Í verkamannavinnu úti við og hvað eina. Þetta er mér gersamlega óskiljanlegt, enda kýs ég heldur skjólbetri skófatnað. Reyndar á ég það nú til að smegja mér í kínaskóna þegar ég er í pilsi, en það er ekki oft og þegar svo ber undir ferðast ég í bíl, ekki á hjóli. Reyndar virðast Danir ekki trúa á veturinn eins og við Íslendingar. Þeir nota hvorki húfur né vettlinga, á meðan við Frónverjar notum hvert tækifærið til að dúða okkur frá toppi til táar, við erum ekkert sérlega "cool" þegar upp er staðið.

Góða helgi gott fólk!

DANSKT foreldraráð

Það er ýmislegt sem maður lætur plata sig í! Ég var að koma heim af foreldraráðsfundi í leikskólanum hjá Bríeti Huld. Ég tek það fram að þetta er DANSKT foreldraráð með DÖNSKUMÆLANDI fólki og mér! Þegar á staðinn kom fékk ég mér að sjálfsögðu sæti meðal fundargesta, sem voru átta talsins og ég. Eins og skylda er hafði ég með mér pappír og skriffæri (enda langskólagengið letidýr sem kann bara að útbúa mig fyrir næstu kennslustund). Það voru reginmistök! Ég var gripin glóðvolg við það að draga herlegheitin upp úr töskunni og með það sama kosin ritari fundsins. Það verður gaman að sjá á þeim hinum upplitið þegar þau lesa fundargerðirnar á íslenskuskotinni dönsku. Kannski ágætt að leggja fyrir þau verkefni og athuga hvað þau skilja í okkar ástkæra ylhýra.
Já, það má því segja að ég hafi afkastað miklu eftir að Bríet Huld byrjaði í leikskólanum fyrir hálfu ári síðan, komin í foreldraráð (sem betur fer sem varamaður) og dregin í ritarastarfið á fyrsta fundi, varla skrifandi á tungumálinu! Þetta er töluvert "betra" en heima þar sem það næsta sem ég komst foreldraráðinu á Kirkjubóli var vöfflubakstur á opna húsinu þegar hún var nýbyrjuð!

Morgunstund gefur gull í mund

Ég dáist að Dönum. Þeir eru vaknaðir fyrir allar aldir og komnir á hjólin eða út að skokka. Helgi mætir í vinnuna klukkan sex á morgnana þar sem hann er núna og þangað hjólar hann þessa dagana, sem ekki væri athugavert nema fyrir þær sakir einar að vinnustaðurinn er nokkuð langt frá heimilinu, en hann er náttúrlega bara hetja, maðurinn minn. Nema hvað, að þegar hann leggur af stað tuttugu mínútur yfir fimm þá er brjáluð traffík, bæði hjól og bílar. Heima var hann á ferðinni á sama tíma og einu bílarnir sem hann mætti þá voru löggubílar og einhverjir tveir í viðbót! Og hjól? Nei, ekki á klakanum klukkan hálf sex! Hins vegar er mikil umferð seint á kvöldin heima, ólíkt því sem hér gerist, hér er allt komið í ró um tíu-ellefuleytið.
Ekki nóg með að Daninn hjóli svo snemma dags, heldur getur hann gert nærri því hvað sem er á þessum farartækjum. Ég hef mætt þó nokkrum sem reykja "undir stýri" og í gær mætti ég tveimur guttum sem komu beint af Makkaranum borðandi sinn hvorn hamborgarann! Ég á í mesta basli að halda jafnvæginu með eitt barn aftan á hjólinu og skólabækur framan á því, hvað þá að ég gæti einbeitt mér að því að innbyrgða nokkuð á ferðalaginu, annað en súrefni.
Mér reynist það þrautinni þyngra að tileinka mér þessa annars góðu siði Danans, mér er það gersamlega ómögulegt að fara á fætur fyrir klukkan sjö.

Mömmudekur

Jæja, þá eru notalegheitin búin í bili. Mamma og Andrea fóru heim í dag. Það er búið að vera ansi gott að hafa þær hérna hjá okkur. Krakkarnir eru náttúrlega sérlega hrifin af þeim og að sjálfsögðu var mikið dekrað og knúsað. Notó, notó... Ég fór nú reyndar í skólann á meðan þær voru hérna, en sleppti þó tveimur tímum, einum á mánudaginn til að geta sótt þær (reyndar kom Helgi með þessa líka hræðilegu tillögu að hann gæti sótt þær svo ég gæti klárað skólann, einmitt!) og svo einum tíma á fimmtudaginn svo hægt væri að klára nauðsynlegustu verslunina. Krakkarnir nutu heldur betur góðs af því að hafa kerlurnar því þau fengu að vera meira og minna heima alla vikuna að undanskildum stóra verslunardeginum á miðvikudaginn. Okkur þótti skynsamlegra að senda þau í daggæslu en að hafa þau með í leiðangurinn. Á fimmtudaginn fórum við svo öll sömul á Jensens Bøfhus að borða, ummm... staðurinn fær hina bestu einkunn fyrir frábæran mat. Reyndar var þjónustan ekkert sérstök hvað varðar tímasetningu borðhalds, en það er sjálfsagt okkur að kenna þar sem hluti hópsins (við komumst ekki öll í fjölskyldubílinn svo hópnum var skipt í tvennt, í fjölskyldubílinn og leigubíl) kom rúmum fjörtíu mínútum of seint á staðinn vegna óviðráðanlegra umferðartafa, sem aðallega stöfuðu af lokuðum húsasundum og einstefnugötum sem ekki eru merktar inn á hið annars góða kort af Óðinsvéum. Ökumaðurinn (ég) varð síður en svo glaður og höfðu ungir jafnt sem aldnir farþegar í bílnum áhyggjur af versnandi geðheilsu hans. Það rættist þó úr öllu og við fundum þetta fína bílastæði beint fyrir utan matsölustaðinn og fórum södd og sæl heim.
Það er svo fínt að fá svona gesti (sem reyndar eru eiginlega ekki gestir) til sín og fara með þeim í leiðangra um bæinn sem maður býr sjálfur í en gefur sér kannski ekkert alltof mikinn tíma til að skoða. Til dæmis komst ég að því að Bilka er bara ansi áhugaverð búð og það finnst þessi líka fíni Bistró-staður innst inni í sjálfri versluninni. Þetta kom í ljós eftir lengstu dvöl sögunnar í búðinni, heila fjóra tíma eða þar um bil. Það er ekki þar með sagt að þetta hafi verið langdregin ferð, alls ekki, bara róleg og fín, ekkert stress, engin læti. Eftir ferðina í Bilka fór amman fram á það að við hjónin gerðum okkur eitthvað til gamans þar sem við hefðum nú pössun, svo við drifum okkur út að borða aftur, í þetta sinn á mexíkóskan stað, og síðan í bíó þar sem við sáum þessa líka fínu mynd um Johnny Cash, Walk the Line.
Þær mæðgurnar yfirgáfu okkur svo í morgun í fylgd Tinnu, Dadda og Emelíu Agnar.
Það er óhætt að segja að það verði tómlegt í kotinu næstu daga.

Megi þið eiga góða helgi.

Landafræðileikur

Það er nú meira hvað það er margt sem skyndilega orðið mikilvægara en lestur námsbóka. Tengdafaðir minn sendi okkur hjónum ansi skemmtilegan leik um daginn, landafræðileik. Það kom berlega í ljós, það sem fyrir var svosem vitað, að ég "sökka" í landafræði, eins og maður segir á góðri íslensku.
Ég ætla að reyna að setja þetta einn, en lofa engu þar sem tölvusnilldin er mér ekki meðfædd.

Eitthvað gengur þetta illa þar sem þetta er power-point skjal, en ef einhver getur aðstoðað mig þá endilega láta vita!

Adios.

Vörugallar

Þá er það ljóst, ég er stórgölluð vara! Það er bara tímaspursmál hvenær Helgi skilar mér til föðurhúsanna. Þegar hann "tók við mér" drakk ég kaffi í miklu magni, þambaði bjórinn af krafti og fylgdist meira að segja svolítið með fótbolta. Í dag hefur hausverkur komið í veg fyrir kaffidrykkju, gómfyllubólga aftrað bjórþambi og allir fótboltaguttarnir sem ég þekki nöfnin á eru komnir á ellilaun, nema að sjálfsögðu David Beckham, sem ég hef aldrei haldið neitt sérstaklega upp á, hann er alltof metrosexual, eða hvað það nú heitir aftur. Ég get ekki heillast af manni sem ber bæði meira og töluvert dýrara glingur en ég! Reyndar hefur Helgi minn aðeins verið að minna mig á þessa áðurnefndu "kosti" mína, enda fylgist hann með boltasparki, sötrar ölinn og kaffið rennur í stríðum straumum ofan í hann. Ég er sem sagt ekki sú sama og hann kynntist og giftist. Ástæðuna fyrir breytingunum á mér og minni líkamsstarfssemi má samt í raun rekja beint til sjálfs eiginmanns míns! Því breytinganna varð fyrst vart eftir að ég hafði gengið með börnin tvö. Ég vil segja þetta ansi góð skipti, börn í staðinn fyrir kaffi og bjór! Enn hef ég þó te og léttvín. Ætli þetta sé ekki bara þroskamerki, te er eitthvað svo dannaðra en kaffi, allar fínu frúrnar drekka te, og er bjór ekki bara fyrir láglaunastéttir? ;) Hehe...
Góða helgi félagar!

Áskorun

Þá fæ ég loksins að taka þátt í einhverjum af þessum leikjum sem eru í gangi hérna á netinu. Katla pjatla skoraði á mig.

4 störf sem ég hef unnið um ævina:
Afgreiðsla í kjötborði Nóatúns, ásamt öðru, í heil 8 ár og það fyrir tvítugt!
Skrifstofumaður á Fangelsismálastofnun Íslands.
Skrifstofumaður í Ferskum kjúklingum.
Aðstoðarmaður talmeinafræðinga á Grensásdeildinni í alltof stuttan tíma (varla hægt að telja með en geri það samt!).

4 bíómyndir sem ég get horft á aftur og aftur:
Sense and sensebility.
Sound of Music.
Durty dansing.
Grease.

4 staðir sem ég hef búið á:
Vestmannaeyjar.
Breiðholt.
Mosfellsbær.
Garðabær.

4 sjónvarpsþættir sem mér líkar:
Friends.
Despireit hásvæfs.
The 70's show.
CSI.

4 staðir sem ég hef heimsótt í fríum:
Hraunholt, nokkrum sinnum ;)
Svíþjóð.
Spánn.
Vestmannaeyjar.

4 síður sem ég skoða daglega (að undanskildum bloggsíðum):
SDU-síðan mín.
Heimasíða barnanna, að sjálfsögðu.
Mbl.is
Bt.dk

4 matarkyns sem ég held uppá:
Humar.
Kjúklingapasta.
Bláberjamarineruð kalkúnabringa a'la Helgi minn.
Grillað hvítlaukskryddað lambalæri.

4 bækur sem ég gríp oft í:
Dönsk-íslensk orðabók (nú um mundir í það minnsta) ásamt fleiri góðum orðabókum.
Skólabækur og mikið af þeim!
Barnabækur, á hverju kvöldi.
Biblíuna er gott að grípa í og lesa smá bút.

4 staðir sem ég myndi heldur vilja vera á núna:
Á sólarströnd með fjölskyldunni og með ískaldan Malibu í ananas.
Í Nýju Jórvík með karlinum.
Á Íslandi að dekra við öll litlu frændsystkinin "mín" og strjúka bumburnar á þeim verðandi.
Á ferðalagi um Suður-Ameríku.

4 drykkir sem ég elska:
Vatn.
Gott rauðvín og hvítvín.
Te.
Cafe Latte.

4 sem ég skora á að gera þetta:
Hrönn, Halla Rós, Gillí og Lísa skvísa.

Trivjal og Júró

Sælir félagar.
Við fjölskyldan áttum góða helgi. Við skutumst í smá túr til Sønderborgar þar sem við létum Kristrúnu, Alla og peyjana þeirra tvo dekra við okkur frá laugardegi til sunnudags. Við þökkum þeim kærlega fyrir okkur! Þau sýndu okkur bæinn sinn og keyrðu meira að segja með okkur út fyrir bæjarmörkin. Mikið afskaplega er fallegt þarna á suður Jótlandi. Allt eitthvað svo krúttlegt.
Við fullorðna fólkið höfðum það svo notalegt á laugardagskvöldið á meðan grislingarnir léku sér saman og fengu vídeópartý. Hvað er betra en rauðvín yfir Húsinu á sléttunni? Já, þið lásuð rétt! Þeir hérna í Danaveldi eru farnir að sýna Grenjað á gresjunni, eins og það var víst líka kallað, við mikinn fögnuð minn en minni fögnuð Helga míns. Þannig er nefnilega mál með vexti að þættirnir eru sýndir seinnipartinn á laugardögum og hann sér ekki fram á að ná kerlu út fyrir hússins dyr næstu helgar. Nei, við vonum að ég verði nú ekki svo forfallin.
Eins og sönnum Íslendingum sæmir horfðum við að sjálfsögðu á forkeppni söngvakeppni evrópskra sjónvarpsstöðva (ekki furða að þetta sé bara kallað Júróvísjón!), reyndar ekki fyrr en á sunnudaginn þar sem álagið á síðuna var svo mikið að svo virtist sem Friðrik Ómar syngdi með rödd Regínu Óskar. Hljóðið og myndin voru ekki alveg í takt og allt hikstaði þetta. Því var Trivjal persjút tekið fram í staðinn. Ekki var nú skemmtunin síðri við spilið. Synd að maður skuli ekki spila meira, eins og þetta er skemmtilegt. Maður kemst að því hvað maður er alveg afskaplega ófróður eitthvað. Að sjálfsögðu vann Helgi minn, enda vel gefinn maður og fylgist grannt með öllu sem fram fer, hvort sem það er í almennum fréttum, íþróttum, bókmenntum eða hverju sem er öðru. Mér hefur aldrei tekist að sigra hann í spurningarspilum (reyndar alltaf spilað eldgamlar útgáfur af Trivjal, þar sem spurningarnar eru frá þeim tíma er ég lá í vöggu en hann var farinn að gefa á garðann og nefna rollur!), en það kemur að því, sjáið bara til!
Lokaslagorð kvöldsins eru því: Takið fram spilin og slökkvið á imbanum!

Eigið góðar stundir.

H&M-flipp og glaðningur að heiman

Jibbíííííí... Ég vann 500 dkr. í happaþrennu í fyrradag! Kaupi aldrei svona lottódæmi, en eitthvað fékk mig til að kippa einni með í þetta skiptið, hef ekki einu sinni tekið eftir happaþrennustandinum (reyndar heitir þetta eitthvað annað en happaþrenna, en þið vitið hvað ég á við) áður sem er við afgreiðslukassann hérna í Super Brugsen. Eins og sannri konu sæmir hélt ég, ásamt dótturinni, í verslunarleiðangur í dag til að eyða herlegheitunum. Leiðin lá í H&M (einnig þekkt sem Hendes og Mauritz) þar sem keypt var peysa, skyrta, belti og trefill á frúna, þar sem trefillinn sem gleymdist á Íslandi er þar enn og ekki er von á honum fyrr en eftir rúma viku. Bríet Huld sá þennan líka fína langerma bol með mynd af Bamba, mamman blæddi að sjálfsögðu í einn slíkan fyrir prinsessuna. Svo til að halda karlinum góðum keypti ég einn langerma bol á hann. Prinsinn fékk ekkert nema bleiur og blautþurrkur, greyið litla. Fær meira næst. Ég var ekkert smá ánægð með vörurnar í H&M í þetta skiptið, alls ekki alltaf sem flest er að mínu skapi, enda frekar erfið þegar kemur að fatavali. Þarna var bæði pils og jakki sem mig langaði í og margt annað, auk þess sem ég sá flottar skyrtur á Helga sem þó voru meira svona sumarskyrtur, svolítið svona safarílegt með upprúlluðum ermum og svona, rosa flott. Barnadeildin er nú alltaf flott svo ég fer nú varla að telja allt sem ég sá þar upp! Vá, það verður gaman þegar maður fer í verslunarleiðangur með Katrínarlindarmæðgunum eftir rúma viku! Kent harlí veijt... Það er alltaf auðveldara að kaupa eitthvað þegar það eru gestir hjá manni, þá ber ekki eins mikið á því sem maður keypti og það dettur bara "óvart" ofan í innkaupakörfuna ;)

Í dag fengum við þennan líka fína pakka frá Íslandi. Tengdó sendi okkur ýmislegt góðgæti, reyktan Hraunholtalax, Mysing og Cocoa Puffs ásamt fleiru góðgæti og glaðningi handa börnunum. Takk kærlega fyrir okkur! Daman var reyndar langspenntust yfir Mysingnum og Cocoa Puffsinu, enda hvorugt fáanlegt hér í DK og hún hakkaði í sig heila flatköku (eða réttara sagt hálfa, þar sem flatkakan er náttúrlega skorin í tvennt til hún passi í umbúðirnar, sem yrðu frekar óhentugar með heilum flatkökum!) með Mysingi og það þurfti ekki einu sinni að reka á eftir henni! Yndislegt að sjá barnið borða svona vel, án tuðs og kvabbs. Greinilegt að við þurfum að gerast áskrifendur að Mysingi! Barnið borðar bara kødpølse á brauðið eins og er, að Mysingnum undanskildum. Það er því frekar fátæklegt nestið sem hún fer með í leikskólann, en nú verður breyting á, tvær tegundir af brauðáleggi, takk fyrir!

Við hjónin sátum fyrir framan imbann áðan eins og oft gerist á föstudagskvöldi, við erum hrein samkvæmisljón! Í kassanum var frumsýndur þessi líka fíni þáttur, nýr raunveruleikaþáttur, sem heitir Sexskolen. Hann var frekar fyndin, en samt nokkuð til í því sem fram kom. Hvað fær karla til að halda að spurningin "viltu koma að ríða?" kveiki í manni? Ekki svo að skilja að hún sé notuð á þessu heimili, sem betur fer ekki. Það verður gaman að fylgjast með því hvort hægt sé að fá karlana til að lengja forleikinn úr 2 mín. í 45 mín.!

Megið þið eiga góða helgi, öll sem eitt!

2012

Fór út að kaupa pítsu í gærkvöld fyrir okkur fjölskylduna og gesti frá Sønderborg. Í geislaspilaranum í bílnum er geisladiskur með Villa Vill (ég er svo obboð gamaldags, sbr. umræðuna um Silvíu Nótt!). Eitt laganna sem hljómuðu á leiðinni frá pítsastaðnum, sem er frekar langt fyrir ofan hraðbraut, var framtíðarlagið hans (man aldrei nöfn á lögum né heldur nöfn á flytjendum og þar sem diskurinn er skrifaður er ég að sjálfsögðu ekki með neitt yfirlit yfir lögin) sem fjallar um árið 2012. Það sem mér þótti frekar fyndið var þessi framtíðarsýn sem er svolítið mikið út úr kortinu og þó ekki. Í því er sungið um hvernig fólk fær sér orðið sprautu í stað þess að fá sér í glas, býr til börn með pilluáti, að búið sé að malbika tunglið og så videre. Þessi texti er náttúrlega til gamans gerður, en þrátt fyrir það er töluvert til í honum. Tækninni hefur fleytt fram og við tölum saman í gegnum tölvur heimshorna á milli og getum meira að segja horft hvert á annað í gegnum þessi tæki. Þetta hefði Villa heitnum Vill trúlega aldrei dottið í hug að gæti gerst! Þó svo að það sé kannski ekki gert með pillum er sú tækni fyrir hendi að hægt sé að búa til börn á annan hátt en á "gamla mátann", sem betur fer. Það sem mér finnst hinsvegar skrýtið er að jafnhliða því sem tækninni fleygir fram ætti maðurinn að þroskast og udvikles, eins og maður segir á góðri íslensku. Það virðist þó ekki að fullu gerast. Reyndar mennta sig sífellt fleiri og fleiri og aukinni menntun fylgir oft víðsýni. Mér virðist þó sem fólk verði sífellt uppteknara að sjálfu sér og gleymir oft þeim sem minna mega sín. Þetta á einnig við um ættingjana. "Ég hef ekki tíma til að fara í afmælið til mömmu, ég þarf að fara í golf." Hvers lags eiginlega afsökun er þetta?! Þetta er nú bara óhaldbært dæmi, ég þekki vonandi engan sem hefur borið þetta fyrir sig þegar kemur að afmæli móðurinnar, en trúlega margir þegar kemur að barnaafmæli ;) Mér finnst rosalega gaman að fara í barnaafmæli, þar hittir maður fullt af fólki, ættingjum og vinum og jafnvel fólk sem maður hefur aldrei hitt áður. Svo gaman, svo gaman! Ekki skemmir það heldur að fá góðar kökur, brauðrétti og þar fram eftir götum!
Þó tæknin sé orðin svo þróuð sem hún er megum við nú ekki gleyma því að fara á mannamót, þó svo það sé hægt að halda fjarfundi á msn-inu! Það kemur alltaf að því að við þurfum á öðrum að halda, góðum vinum sem hægt er að treysta á.
Ég þakka þó fyrir tölvutæknina þar sem ég get talað við allt fólkið sem mér þykir vænt um á klakanum ókeypis í gegnum tölvuna þegar ekki er hægt að skreppa yfir í einn kaffibolla.

Góða helgi félagar!

Dagmömmur

Ég dáist að dagmömmum. Sérstaklega dagmömmunni hans Elís Bergs. Það er alltaf hreint og fínt hjá henni, hver hlutur á réttum stað og ekkert ryk á gólfinu. Hún er með fjögur börn allan daginn í gæslu og á sjálf þrjú og einn karl! Ég skil þetta ekki. Ég á bara tvö börn og einn karl (sem hreyfir sig nú reyndar hérna heima og hjálpar til við ýmis heimilisstörf) og mér er það gersamlega ómögulegt að halda öllu í röð og reglu. Reyni eins og ég get, en það er erfitt þegar maður er ekki heima nema brot úr degi og þá eru börnin að sjálfsögðu líka heima. Þess vegna eru miðviku- og föstudagarnir góðir, því þá er engin kennsla. Þá þeytist kerla um íbúðina til að setja dúkkur, bíla og bolta inn í herbergið og raða bókunum í hillurnar, býr um (það gerist ekki hina morgnana sökum anna við umhirðu barna) og sest niður við tölvuna í svona eins og hálftíma (matartíminn) og sest svo við lestur. Yndislegt alveg.
Það er annað sem ég skil ekki. Mér er það ómögulegt að finna út úr því hvernig dagmömmur fara að því að klæða þessa fjóra til fimm grislinga sem þær hafa í sinni umsjá í einu! Þær fá varla neitt barnanna til að sjá um þessa hluti sjálf þar sem þau eru nú yngri en þriggja ára. Þetta reynist mér hin mesta þraut hérna á morgnana, að púsla því saman hvernig ég klæði þau án þess að þau hlaupi frá mér. Reyndar er Bríet Huld farin að klæða sig sjálf, þegar hún nennir og það er ekki æði oft. Elí Bergi finnst ekkert leiðinlegra en að láta klæða sig og bursta í sér tennurnar, svo það eru alltaf smá slagsmál á milli okkar mæðginanna þegar kemur að hreinsun og klæðnaði.
Dagmömmur eru snillingar. Því ekki nóg með að þær geti haft allt hreint og fínt og klætt allt liðið í einu, heldur geta þær látið börnin sofa í einu!
Best að koma sér að því að lesa.

Í sól og sumaryl...

Gleðilegan Valentínusardag!
Eða er það ekki það sem maður segiar? Spyr sá sem ekki veit. Er því miður ansi fáfróð um Ameríska siði, þessi er þó, eins og flestir þeirra siða sem viðhafðir eru í "landi tækifæranna", ekki upprunalega þaðan, ekki frekar en nokkuð annað. En hvaðan eru siðir upprunalega? Við tölum um okkar íslensku siði, en eru þeir í rauninni íslenskir? Er þeim ekki bara taldir íslenskir þar sem við Íslendingar erum þeir einu sem enn viðhalda þeim? Nú væri gott að vera búinn að læra eitthvað um þjóð- eða mannfræði. Áhugavert allt saman.

Annars verð ég nú að segja fyrir mitt leyti að ég hlakka rosalega til vorsins og sumarsins. Að geta spókað sig um á léttum klæðum, svitakirtlunum mínum til ómældrar ánægju en samborgurum til ónota. Ummm... sól, sumar og pils. Eftir hjólaferðir undanfarna daga er ég farin að þrá það að geta verið sómasamlega til fara. Ég kann ekki enn þá kúnst að klæða mig upp og hjóla svo. Svo ég er alltaf eins og illa undin tuska í skólanum. Enn sé ég þó sóma minn í því að taka með mér auka bol, svitalyktareyði og þvottapoka. Get ekki hugsað mér að setjast inn í kennslustofu fulla af saklausu fólki illa lyktandi og rennsveitt. Ojojojoj...
Reyndar fórum við hjónin áðan og keyptum hjólastand aftan á bílinn, svona fyrir neyðartilfelli þegar frúin getur ekki meir ;)

Jæja, þetta er nóg í bili.

Ég auglýsi hér með eftir sól og sumri!

Adios.

Evróvísjónathlægi

Þökk sé internetinu get ég fylgst með hinni alíslensku íþrótt, Evróvisjón, héðan frá DK. Ég hlustaði á lögin um daginn og verð að viðurkenna að skoðanir mínar eru á öndverðu meiði við skoðanir flestra á aldrinum 15 til 30! Mér finnst Silvía Nótt HRÆÐILEG! Við yrðum fyrst að athlægi ef við sendum hana til keppni. Þrátt fyrir að aðrar þjóðir hafa komist upp með að senda fáránleg atriði í keppnina, er ekki þar með sagt að við verðum að apa það upp eftir þeim. Keppnin hefur verið á niðurleið í nokkur ár núna, sökum fáránleika og klæðaskorts. Hvað með að taka BESTA lagið í staðinn fyrir FÁRÁNLEGASTA lagið? Það hefði verið í lagi að senda Botnleðju á sínum tíma, enda eru þeir tónlistarmenn og vita nokkurn veginn hvað þeir eru að gera. Silvía Nótt er hlutverk leikkonu og á ekki við í þessari keppni, að mínu mati. Lagið sem Regína söng var yfirburðalag, enda frekar íslenskt eitthvað, ekki þessi samansetta Evróvísjónklisja eins og lagið sem Birgitta syngur. Það er ekkert skárra en lagið sem Silvía Nótt flytur. Hvenær höfum við svosem komist langt á því að flytja lag sem við HÖLDUM að sé einmitt Evróvísjónlagið? Jú, jú, kannski komumst við langt á lagi í flutningi Silvíu Nætur, mér þykir það bara ekki keppninni sjálfri til framdráttar ef þetta er orðin furðufatakeppni.
Jæja, þá er það komið á framfæri.
Áfram Regína!

Ofnæmi fyrir áfengi?

Ég uppgötvaði mér til skelfingar um daginn að svo gæti verið að ég hafi ofnæmi fyrir áfengi. Undanfarið hef ég tekið eftir því að ef ég fæ mér einn öl eða eitt rauðvínsglas bólgnar gómfyllan stundum upp og ég fæ vægan höfuðverk. Þetta á sem betur fer ekki alltaf við, en þetta hefur aukist ef eitthvað er. Ekki svo að skilja að ég liggi í bleyti hérna í Danaveldinu, þó svo það væri nú kannski svolítið auðvelt, enda áfengi á fínu verði, en þau örfáu skipti sem ég fæ mér léttan sopa á ég það til að fá þessi einkenni. Kannski ástæðan sé hreinlega sú að ég drekki nógu mikið. Gera bara eins og Suður-Evrópubúinn, eitt glas á dag kemur skapinu í lag. Ég þarf líka að athuga þetta betur, hvort þetta séu einhverjar sérstakar tegundir sem gera þetta að verkum, eða hvort þetta sé samsetning vínsins og einhvers ákveðins fæðis.
Verkefni helgarinnar... ;)

Stúdíugrúppur og vespur

Ég sá flottan gæja í gær. Hann var um sextugt (alltaf verið svolítið heit fyrir mér eldri mönnum ;)) og þeyttist um á rauðri vespu, með hjálm í stíl. Ég sá fyrir mér að svona yrði Helgi minn eftir nokkra áratugi, en með mig í hliðarvagni með prjónana mína. Flott afa- og ömmupar, ekki satt?

Reyndar er búin að vera svolítil krísa hjá mér undanfarið. Þannig er að okkur var skipt í stúdíugrúppur í upphafi skólaársins. Ég lenti í grúppu með þremur öðrum skvísum, öllum dönskum, að sjálfsögðu. Í fyrstu virkaði hópurinn vel og við unnum ágætlega saman, en svo fór að bera svolítið á því að ég væri útlendingur. Ein þeirra átti það svolítið til að tala niður til mín, að ég tel vegna þess að ég er útlendingur, og því kom það út eins og ég væri vitlaus. Þessi sama dama er svolítið stjórnsöm og þegar ég lendi í aðstöðu þar sem slík manneskja þykist hafa rétt fyrir sér, en ég veit að það sem hún segir er einfaldlega rangt, get ég ekki setið á honum stóra mínum og það skapar kannski oft óþarfa leiðindi. Kannski vegna þess að ég er sjálf svolítið stjórnsöm, ég veit ekki. Þar sem stúdíugrúppur vinna verkefni saman, varð það mér ekki að skapi þegar ég mætti á einn fundinn og þær voru búnar með verkefnið sem fyrir lá, takk fyrir! Ég gat ekki annað en dregið mitt verkefni upp, sem ég var búin að fara yfir heima og "grófgera" og bera saman við lausnirnar þeirra. Í ljós kom að ekki var fullt samræmi á milli lausnanna og ég fór að spyrja þær út í nokkur atriði í verkefninu (það sauð á mér!). Það var því frekar notalegt þegar þær komust að þeirri niðurstöðu, með aðstoð kennarans, að ég hafði rétt fyrir mér, ekki þær! Ohhh... hvað ég varð glöð! Ekki nóg með þetta heldur ljósrituðu þær kafla úr bók sem við þurfum að nota, um daginn, án þess að athuga hvort ég vildi ekki líka fá ljósrit, að sjálfsögðu ber grúppan sig saman og lætur hinar vita ef svona nokkuð á að gera. Þetta var dropinn sem fyllti mælinn og í dag skipti ég um hóp og fór yfir í grúppuna hennar Tinnu, sem var búin að bjóða mér þetta í lengri tíma. Aumingjast stelpan, losnar aldrei við mig! Þar finn ég að ég er velkomin og geri ráð fyrir því að hlustað verði á mig þegar ég tala, í stað þess að það verði látið sem enginn heyri neitt, eins og tvær hinar stúlkanna áttu til að gera. Ég er að tala um rétt rúmlega tvítugar stelpur, frekar pirrandi! Reyndar er ein þeirra mjög fín, enda þroskuð nærri þrítug kona, móðir tveggja barna og tilbúin að skilja mig á minnim lélegu dönsku. Henni þakka ég samstarfið!

Bless í bili...

Skin og skúrir

Skrítið skrítið. Síðasta færsla hefur dottið út, ég hef séð að það hefur reyndar gerst hjá fleirum sem eru með síðu á blogspot.com, svo þetta er svolítið furðulegt.

Héðan er annars fínt að frétta. Allir við hestaheilsu og svona. Helgi er búin að vera að vinna síðan á mánudaginn og verður með vinnu út vikuna, hann byrjar klukkan sex og er til tvö (og það er fá sex til tvö! Ekki frá hálfsex til fjögur ;)). Vegna þessa þurfum við letingjarnir sem vöknum ekki svo snemma að fara á tveimur hjólum þar sem Helgi þarf bílinn. Það er nú búið að ganga ágætlega, en það er svolítið erfitt að átta sig á því að það fer rúmlega klukkutími í að skila börnunum af sér og það skapar kannski óþarfa stress hjá móðurinni, sem er nú kannski frekar stresssækin þegar tíminn reynir að hlaupa frá henni ;) Reyndar vöknuðu tvær okkar svefnpurknanna klukkan fimm í gærmorgun (Elí Berg fékk að sofa lengur), en eins og góðri svefpurku sæmir kúrðum við mæðgurnar til klukkan að verða sex og vöktum þá draumaprinsinn með léttum kossi á kinn, einhverra hluta vegna vakti það ekki kátínu, óskiljanlegt! Málið var nefnilega það að móðirin þurfti að mæta í skólann klukkan átta. Eins og vanalega gefur hún sér tvo tíma til að taka grislingana og sjálfa sig til, því ferðalagið er langt auk þess sem börnin verða svolítið óstýrlát þegar kemur að morgunverkunum. Það er náttúrlega bara leiðinlegt að klæða sig, bursta tennurnar og þvo andlitið og hendur! Svo þarf maður náttúrlega að tala við hvert einasta korn í hafragrautnum og segja því sögur, því dregst morgunmaturinn stundum á langinn. Allt tekst þetta þó á endanum og mamma getur hlammað sér niður í kennslustund á réttum tíma.

Þar sem ég er nú búin að ferðast á hjóli undanfarna daga hef ég kynnst dönsku vetrarveðurfari svolítið betur. Á mánudaginn var einfaldlega HRÆÐILEGT veður til að hjóla. Það snjóaði á okkur mæðgurnar á leiðinni í leikskólann og skólann, en þegar móðirin hélt heimleiðis um hádegið var komin bullandi ísköld stingurigning (svona á milli þess að vera rigning og haglél), ojojojoj! Það var því frekar ógirnilegur og illa leikinn kvenmaður sem steig inn í íbúðina hérna á Ugluhæðinni. Ég var svo holdvot að eini staðurinn sem hægt var að hafa fataskipti á var inni á baði. Veðrið í gær var þónokkuð betra, ekkert veður á leiðinni í leikskólann og skólann, bara myrkur, en á leiðinni heim seinnipartinn var sólskin og logn, ummm... æðislegt vorveður! Það virðist þó sem veðurguðirnir hafi gleymt sumrinu, því í dag er haustveður, rigningarsuddi og smá vindur, enginn svakalegur þó, en lítt spennandi að hjóla í. Því skellti ég mér bara í náttfötin þegar ég kom heim áðan frá því að hjóla með dömuna í leikskólann og ætla að fara að koma mér í það að lesa. Það er óhætt að segja að í Danmörku skiptast líka á skin og skúrir!

Þar til næst...

Auglýsingabransinn

Við karlinn höfðum það gott eftir hádegi í dag. Við fórum í miðbæinn aðeins að stússast, settumst svo niður á kaffihúsi og fengum okkur smá snæðing, ég fékk mér rauðvínsglas með og hann lítinn öl. Ummm... ekki oft sem maður gerir þetta, barnlaus og fínn. Á kaffihúsinu varð ég að verða við kalli náttúrunnar og skrapp því á salernið, sem er ekki í frásögur færandi nema fyrir þær sakir einar að á salerninu var að finna auglýsingu sem vakti athygli mína, enda þakti hún alla hurðina fyrir framan skálina sjálfa. Þarna var verið að auglýsa p-pilluheimsendingu, sem kemur sér vel þegar maður stendur frammi fyrir því að hafa ekki munað eftir að leysa út lyfseðilinn þegar maður á að taka fyrstu pilluna á nýju spjaldi, sem er afskaplega hvimleitt. Nema hvað, nú er verið að bjóða upp á heimsendingarþjónustu með samráði við lækni svo það ætti að verða mun erfiðara að gleyma að leysa pilluna út. Það sem mér fannst skondið við auglýsinguna var að í textanum var eitthvað sagt á þá leið að nú þyrfti frökenin ekki að hafa áhyggjur af ótímabærri þungun og gæti með góðri samvisku haldið áfram að reyna við sæta barþjóninn. Mér fannst þetta frekar fyndið þar sem þetta var jú á kaffihúsi sem er bar um helgar. Reyndar eru Danir hreinir snillingar í auglýsingagerð. Þeir nota ýmislegt sem kannski er akkúrat á þessari örþunnu línu milli þess sem við á og grófleika, en þeir kunna það líka og fara vel. Í haust var t.a.m. verið að auglýsa hringitóna í síma. Auglýsingin sjálf var á þá leið að það var peyi að leika sér að buddu vinkonu sinnar þegar hann fær upp í sig hár og reynir að spýta því út úr sér sem leiðir til rapps á laglínunni í "Like a Virgin" með Madonnu. Frekar fyndið, pínku gróft en ekki sóðalegt. Þeir eru flottastir í auglýsingabransanum, held ég.

Annars er dagurinn í dag búinn að vera hreinn og klár átdagur. Ég byrjaði morguninn á því að fara í afmæliskaffi til hennar Heidi sem er með mér í skólanum. Reyndar var kaffið hjá Tinnu, en í boði Heidi. Þaðan fór ég á eftirhádegisfundinn með honum Helga mínum og þegar við vorum búin að sækja guttann okkar og ég búin að keyra þá feðga heim fórum við Bríet Huld og fengum okkur ís, ég keypti efni í pils og við versluðum í Bilka, mat og gos, að sjálfsögðu!

Megi þið eiga góða helgi.

Hjólatúr fyrsta skóladaginn

Ég bjóst nú aldrei við því að fara hjólandi í skólann í snjó, en það gerði ég nú samt í dag. Ummm... það var ekkert smá hressandi! Við mæðgurnar fórum fyrst með Elí Berg til Cherie dagmömmu og héldum svo hjólandi glaðar (eftir smá stillingarvesen með hjólið) af stað. Leiðin liggur vanalega í gegnum skóginn sem er milli Højby og leikskólans hennar Bríetar Huldar og Háskólans, en þar sem skógurinn var lokaður vegna ófærðar fórum við hjólastíg sem var vel ruddur og fínn. Það tók heldur ekkert lengri tíma að hjóla þessa leið, sem var töluvert betri en krókóttu malarstígarnir í skóginum, hins vegar er skógarleiðin mun fallegri. Daman sætti sig við þetta, enda langþreytt orðin á bílferðum og tók hjólreiðatúrnum fagnandi. Veðrið var líka fínt, ekki eins kalt og búið er að vera, heldur milt og gott. Hanskar og húfur samt nauðsynlegar.

Í dag var sem sagt fyrsti tími vorannarinnar, og við ekki enn búin að fá að vita hvort við höfum staðist haustönnina eður ei. Þetta var nú reyndar bara einn tími í anatomi, frá tvö til fjögur, en þar sem ég þurfti að koma dömunni í leikskólann ákvað ég að byrja með trompi og var mætt upp í skóla klukkan tíu til að lesa! Geri aðrir betur. Hjólað og lesið sama dag! Frekar flott.

Ég sagði nú reyndar í gær að við þyrftum ekki lengur að hafa áhyggjur af hryðuverkaárásum hérna í DK, en ég held ég hafi haft á röngu að standa. Ef eitthvað er eykst spennan bara. Hér áttu að vera einhver mótmæli gegn mótmælum múslimanna í dag. Allt í volli. Það væri nú svolítið klúðurslegt ef þriðja heimsstyrjöldin stafaði af skopteikningum! Vonandi stefnir þetta nú ekki í slíkan harmleik, enda þykjumst við vera orðin þróuð skepna og vel menntuð. Það hlýtur að hafa sitt að segja.

Hana nú!

Tjáningarfrelsi

Þá er komið að skýrsluskrifum. Ég hef verið spurð að því hvað sé nú að frétta af Helga. Það er svo sem allt gott að frétta af honum, nema eitthvað gengur það seint fyrir sig að fá vinnu (finnst okkur, en þetta er víst ekkert óeðlilegt, alltaf sama óþolinmæðin;)), reyndar hefur hann verið að fá vinnu sem svokallaður vikar, sem er í raun afleysingar- eða íhlaupamaður, hér og þar. Hann er t.a.m. að vinna við Odense Congress Center í dag og var þar líka um helgina og í gær, svo það verða komnir fjórir dagar þegar hann kemur heim seinnipartinn. Hann er duglegur að sækja um vinnur sem hann sér auglýstar og hann er að reyna allt hvað hann getur til að vera óþolandi atvinnuumsækjandi á atvinnumiðlununum þar sem hann er skráður og mætir þangað með sömu spurninguna hvenær sem honum dettur í hug, "Har du fundet noget arbejde for mig?" Jamm, svo árangurinn hlýtur að fara að sýna sig í fastri vinnu. Þess á milli leysir hann Sudoku, þar sem hann er löngu búinn með allar jólabækurnar (ég á ekki roð í hann þegar kemur að lestri! Hans einkunnarorð eru ein bók á dag kemur skapinu í lag! Ég er enn á bók númer þrjú, gengur frekar hægt).

Annars er fréttin um afsökunarbeiðni Jyllands-posten ánægjuleg á þann háttinn að maður þarf síður að lifa í ótta við hryðjuverkaárásir. Ég hef alltaf verið á móti því að gert sé grín af trúmálum yfirleitt. Ég tel mig vera trúaða kristna manneskju þó svo ég sæki ekki kirkju eins reglulega og ég gerði á meðan ég söng í Bústaðakirkjunni. Trúin er hins vegar, að mínu mati, einkamál hvers og eins. Það þýðir ekkert að þröngva trúnni upp á neinn og heldur ekki að taka hana frá viðkomandi. Ég tel einnig að trúarhópar eigi að bera virðingu hver fyrir öðrum og fólk almennt, stríð leysir engan vanda! Hins vegar finnst mér líka að fólk sem flytur úr heimalandi sínu í annað land þar sem ríkir allt önnur menning og frjálsari, verði að laga sig að aðstæðum, ekki bara tileinka sér það sem hentar hverju sinni. Þeir innflytjendur hérna á norðurhveli jarðar sem koma frá ríkjum þar sem ekki finnst sama frjálsræðið og hér, verða að gera sér grein fyrir því í hvernig þjóðfélag þeir eru komnir. Hér eru ekki sömu gildi og heima hjá þeim. Þegar þessir hópar innflytjenda eru, í þriðju og fjórðu kynslóð, ekki farnir að aðlagast, þá myndi maður nú ætla að eitthvað væri að. Hér ríkir tjáningarfrelsi og það ber að virða. Hvað vitum við um það hvað gert er gegn kristnum mönnum og örðum trúarhópum í ríkjum múslima? Mér skilst að þar sé það refsivert að hafa kross um hálsinn og að kvenmenn hafi hár sitt ekki hulið. Þeir leyfa sér að banna okkar menningu hjá sér, en ætlast til þess að við sýnum þeim og þeirra trúarbrögðum virðingu, sem ég tel flesta Norðurlandabúa gera. Til að allir geti lifað í sátt og samlyndi verða allir að vera tilbúnir til þess. Myndirar sá ég einhvern tímann í haust, þær voru nú ekki svo grófar, að mig minnir, frekar fyndnar, en kannski ekki viðeigandi til birtingar í dagblaði. Hins vegar má maður aldrei taka sig of alvarlega og það að setja menn á dauðalista fyrir það að gera grín að sér gæti nú talist frekar gróft. Það að fara fram á afsökunarbeiðni er nú kannski nærri lagi.

Ég styð tjáningarfrelsi, en hafa ber ávallt í huga að aðgát skal höfð í nærveru sálar.